รักกันเหมือนวันสุดท้าย : Fahren

นิยายสั้นวาย หญิง-หญิง (YURI)

โดย : Fahren
ลิขสิทธิ์ : Magic Time Media

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังสนั่นทางชายฝั่งของเกาหลี ที่เป็นสัญญาณการเข้ายึดพื้นที่ของทหารญี่ปุ่น ที่เป็นมหาอำนาจในยามนี้ เสียงหวอดดังสนั่นทุกพื้นที่เพื่อเตือนให้ประชาชนอพยพจากทหารที่ไร้ความปราณี ทหารหลายแสนคนเข้ายึดพื้นที่ทางชายฝั่ง ทำลายข้าวของและยึดทรัพย์สินของประชาชน ทหารบางส่วนก็เข้าไปจับตัวประชาชนทั้งชายและหญิงเพื่อนำตัวไปเป็นเฉลยศึก
.
.
.
ในเวลาเดียวกัน

พัคมยองแฮ หญิงสาวหน้าตาน่ารักอายุ 20 ปี ทุกคนในตลาดรู้จักเธอดีเพราะเธอเป็นลูกสาวคนเดียวของร้านตัดผ้าในตลาด ทุกเช้าเธอมักจะมาจับจ่ายซื้อของเพื่อไปทำอาหารให้กับพ่อและแม่ อีกสองเดือนเธอก็จะแต่งงานกับลูกชายโรงกลึงเหล็ก แม้ว่าเธอจะรู้จักกับเขาได้ไม่นาน และเป็นความต้องการของพ่อเธอก็พร้อมที่จะทำทุกอย่าง เพราะมยองแฮรักครอบครัวของเธอเหนือสิ่งอื่นใด

“แม่สาวสวยคนนั้น รับผักสดๆ ไปทำกิมจิมั้ยจ๊ะ” แม่ค้าขายผักถามด้วยน้ำเสียงสุดหวาน

“สวัสดีค่ะป้า งั้นหนูเอาผักกาดขาว หัวไชเท้า แล้วก็ต้นหอมค่ะ” มยองแฮ ตอบพร้อมยิ้มอย่างเป็นมิตร

หลังจากซื้อวัตถุดิบเสร็จสรรพ ระหว่างทางกลับร้านเสียงหวอดก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงกรีดร้อง เสียงปืนดังสนั่น และผู้คนวิ่งกรูกันมาจากท้ายตลาด มยองแฮเห็นเช่นนั้นเลยรีบวิ่งกลับบ้านทันที โดยไม่สนใจข้าวของเลย แม้แต่น้อย

เมื่อมยองแฮกลับถึงบ้านและรีบเร่งเก็บข้าวของ เพื่อพาพ่อกับแม่ของเธอหนีไป แต่ก็สายเกินไปทหารยิงประตูบ้านของเธอจนเละ และค้นทุกซอกมุมชองบ้าน จากนั้นก็จับตัวเธอและพ่อแม่ของเธอเพิ่อไปรวมกันที่ลานกว้าง
.
.
.

“ปล่อยพ่อกับแม่หนูไปเถอะ จะทำอะไรกับหนูก็ได้ ปล่อยพ่อมแม่หนูไป ฮือออออออออ” มยองแฮร้องไห้ตะโกนอย่างสุดเสียง เพื่อขอร้องทหารให้ปล่อยพ่อกับแม่ของเธอไป แต่สิ่งที่ได้ตอบกลับมาคือเสียงปืนยิงขึ้นฟ้าสองนัด ปัง! ปัง! ที่เป็นสัญญาณเพื่อให้ทุกคนเงียบ จากนั้นทหารก็ทำการคัดแยกผู้ชายและผู้หญิงออก มยองแฮร้องไห้อีกครั้งเมื่อต้องแยกจากผู้เป็นพ่อ จากนั้นทหารได้เข้ามาจับเอาหญิงสาวที่ยังเป็นวัยรุ่น ทำให้มยองแฮต้องได้แยกจากแม่

ทหารก็ได้นำตัวมยองแฮและหญิงสาวคนอื่น ๆไปในที่ ที่เหมือนกับโรงเรียนมีห้องมากมาย และเมื่อไปถึงพวกเธอถูกจับให้ไปอยู่กันในห้องแคบ ๆ ห้องละประมาณ 20 คน หลังจากนั้นพวกทหารก็ให้พวกเธอได้พักผ่อนในห้องแคบๆ นี้

หลังจากเดินทางกันมา มยองแฮก็เริ่มสำรวจว่าในห้องนี้มีคนรู้จักของเธอรึเปล่า และเธอก็ได้พบกับหญิงสาวหน้าตาสวยงามคนหนึ่ง เธอจึงตัดสินเดินเข้าไปหาเพราะเห็นว่าน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกัน

“สวัสดี ฉันพัคมยองแฮ” มยองแฮพูดเสียงหวานพร้อมกลับยิ้มทักทาย

“อืม ฉันคิมยองกวา” เธอตอบกลับพร้อมน้ำเสียงเย็นชา

“คิมยองกวา ยินที่ได้รู้จักนะ”

“อืมมม เช่นกัน” มยองกวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาอีกครั้ง และบทสนทนาก็เงียบลง ทำให้มยองแฮที่อยากทำความรู้จักถามขึ้นอีกครั้งว่า

“เธออยู่ที่ไหนมาก่อนหรอ ทำไมไม่เคยเห็นหน้าเลย เธอไม่ได้อยู่ตลาดใช่ไหม” มยองแฮถามด้วยความสงสัย

“ที่บ้านฉันทำประมง ฉันไม่ค่อยไปตลาดเท่าไหร่” ยองกวาตอบเหมือนอยากให้บทสนทนานี้จบไปอย่างรวดเร็ว

“อ่อออออ” มยองแฮทำท่าเข้าใจ และยิ้มให้ยองกวาอย่างเป็นมิตร

“สถานการณ์มันเลวร้ายขนาดนี้ และเราไม่รู้ว่าต่อไปเราจะเจอกับอะไร เธอยังยิ้มออกอีกเหรอ เธอไม่เศร้าที่ต้องได้แยกจากครอบครัวหรือเศร้าเพราะเรื่องบ้าๆ ที่เจอหน่อยเหรอ” ยองกวาพูดขึ้นเสียงดัง แสดงถึงความเศร้าอย่างมหาศาลที่เธอต้องแบกรับ ถึงแม้ฉันไม่รู้ก็ตามว่าความเศร้าที่เธอแบกรับเอาไว้มันคืออะไร

“อืม เศร้าสิ ฉันร้องไห้มากมายเพราะต้องได้แยกจากพ่อแม่ และร้องไห้อย่างหนักเพราะไม่รู้ว่าพวกท่านเป็นตายร้ายดียังไง แต่ฉันเชื่อว่าสักวันเราจะต้องได้เจอกันอีก เราจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา และตอนนี้ฉันมีเธออยู่เป็นเพื่อนของฉันนะยองกวา เราจะเป็นเพื่อนกันใช่ไหม” มยองแฮรู้สึกสบายใจเมื่ออยู่กับยองกวา แม้จะคุยกันไม่กี่ประโยคแต่เธอก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน

“อืม เป็นก็เป็น” ยองกวาตอบแล้วยิ้มแบบฝืนๆให้กับมยองแฮ