END OF LOVE #ผมพอแล้วกับความรัก : โลมาตัวสีเขียวที่ว่ายอยู่ในทะเลสีชมพู

นิยายสั้นวาย ชาย-ชาย (YAOI)

โดย : โลมาตัวสีเขียวที่ว่ายอยู่ในทะเลสีชมพู
ลิขสิทธิ์ : Magic Time Media

22:00

SOYOU CLUB

 “ ที่รักครับ วันนี้อย่าดื่มเยอะนะ ”  เตอร์ แฟนหนุ่มของผมเอ่ยเตือนอย่างดุๆ

ผมชื่อ ไอริสครับ หนุ่มน้อยหน้าหวานใสจิตใจอ่อนโยน ส่วน เตอร์ เขาคือแฟนหนุ่มของผมเอง เราคบกันมาแล้ว 7 ปี ที่ผ่านมาเขาดูแลผมมาตลอด ไหนจะเปิดตัวผมให้ที่บ้านรับรู้อีก มันเลยทำให้ผมรักและเชื่อมั่นในตัวเขามากๆเลยล่ะครับ เขาดีกับผมซะจนผมคิดว่าบนโลกใบนี้ นอกซะจากแม่แล้วก็คงไม่มีใครดีกับผมได้เท่าเตอร์อีกแล้ว

“ แหม หวานกันจนเหล้าในแก้วกูมันกลายเป็นน้ำเชื่อมแล้ว” เดือนหนาว เพื่อนสนิทของผมเอ่ยแซว

“มึงก็เลิกแซวมันได้แล้วเดือนหนาว” เจ เพื่อนอีกคนว่าขึ้น ไม่รู้ว่าผมรู้สึกไปเองหรือเปล่า เหมือนวันนี้เจมันจะดูหงุดหงิดแปลกๆ

“ เค้าไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะ” ผมกระซิบบอกคนเป็นแฟนที่นั่งอยู่ข้างๆ พร้อมกับส่งสายตาไปหาเดือนหนาวให้มันตามไปด้วย

“ไปด้วยดิ” เดือนหนาวที่นั่งอยู่ก็ลุกขึ้นเดินตามผมมา

“มึงว่าวันนี้เจมันดูแปลกๆไปป่าววะ” ผมเอ่ยถามเดือนหนาวขึ้น เผื่อว่ามันจะรู้อะไรมาแล้วไม่ยอมบอกผม

“กูก็รู้สึกเหมือนมึง มันทะเลาะกับที่บ้านมาอีกรึเปล่า”

“มึงรู้อะไรมาพูดดิ” ผมเร่งงัดปากคนตรงหน้า

“กูไม่รู้เหมือนกัน เดี๋ยวถ้ามันอยากบอก มันก็คงบอกเราเองนั่นแหละ” มันก็จริงอย่างที่เดือนหนาวพูดนั่นแหละครับ ถึงจะเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่ผมจะไม่ไปบังคับให้มันบอกอะไรกับพวกผมทุกอย่างหรอก เมื่อเราออกมาคุยธุระของเจกันเสร็จเรียบร้อยร้อยแล้ว ก็ตกลงกันว่าจะกลับไปที่โต๊ะ หายมานานแล้วเดี๋ยวเพื่อนจะเป็นห่วง

“พวกมึงทำอะไรกัน” ภาพตรงหน้าตอนนี้มันทำให้ใจของผมแตกเป็นเสี่ยงๆ เลยล่ะครับ ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เห็นเพื่อนสนิทกำลังจูบนัวเนียอยู่กับแฟนตัวเอง เจ็บไม่ใช่เล่นเหมือนกันนะครับ ที่โดนคนไว้ใจและเชื่อใจมากที่สุดหักหลัง

“…”

“กูถามว่าทำอะไร!!!!!!” เสียงของเดือนหนาวตะโกนขึ้นจนทำให้คนที่กำลังนัวเนียกันอยู่นั้นได้สติขึ้นมาบ้าง

“…” ผมพูดไม่ออกจริงๆ เลยได้แต่ทำหน้านิ่งใส่พวกเขาสองคนนั้น คนที่ทรยศผม

“ไอริส…คือ” เตอร์จะเอ่ยขึ้นอธิบายให้กับผมฟัง แต่ตอนนี้ผมไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น แค่นี้ใจของผมมันก็เจ็บคนไม่เหลืออะไรแล้ว

“นานแค่ไหนแล้ว” ผมถามเตอร์ออกไปอย่างเสียงสั่น

“ฟังเตอร์ก่อนนะ”

“กูถามว่านานแค่ไหนแล้ว!! ” สรรพนามที่ใช้เรียกกันมันได้เปลี่ยนไป ไม่มีแล้วคำหวานที่เคยพูด คำพวกนั้นที่เตอร์พูดกับผม ก็คงพูดกับไอ้เจแบบนั้นด้วยสินะ อ้อมกอดที่เคยเป็นของผมคนเดียว ตอนนี้ก็กลายไปเป็นของไอ้เพื่อนสนิทที่คิดไม่ซื่อกับแฟนผม

“ปีนึงแล้ว”  เตอร์เอ่ยบอกด้วยใบหน้ารู้สึกผิด ต่างจากเจที่มันไม่ได้รู้สึกอะไรเลยสักนิดเดียว อ่อ ที่หงุดหงิดเมื่อกี้คืองอนให้แฟนผมที่พูดคำหวานใส่ผมสินะ

“หึ แอบกินผัวกูนานขนาดนั้น มึงยังคบกูเป็นเพื่อนได้อยู่อีกหรอวะเจ” ความรักที่แสนหวานกับมิตรภาพที่ผมมีให้สองคนนั้นมันได้พังทลายลงไปแล้ว

“กูขอโทษ” เจพูดขึ้นด้วยแววตาที่ไม่ได้รู้สึกผิดต่อผมเลยสักนิด

“มึงหุบปากไป!!!” เดือนหนาวตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง มันคงทนดูภาพเหล่านั้นนั้นไม่ไหวเหมือนกันกับผม

“…”

“ฮึก…เตอร์…เราเลิกกันเถอะ”  พอแล้ว ผมพอแล้วจริงๆ ต่อให้รักเตอร์มากขนาดไหนผมก็ยอมไม่ได้จริงๆ ที่จะให้เพื่อนสนิทกับแฟนตัวเองมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งแบบนี้ นี่ขนาดผมมาด้วยยังกล้าที่จะนัวเนียกันขนาดนั้น ถ้าผมไม่มาคงไม่ไปเปิดห้องกันเลยหรอ