LOVE ADDICT #อ้อยคว่ำครั้งที่เท่าไหร่ถึงจะได้เป็นแฟนสักที : โลมาตัวสีเขียวที่ว่ายอยู่ในทะเลสีชมพู

นิยายสั้นวาย ชาย-ชาย (YAOI)

โดย : Merci
ลิขสิทธิ์ : Magic Time Media
 

ลานคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์

“น่านฟ้าครับ”  เสียงของ พี่แสงเหนือรุ่นพี่ปี 4 ได้เอ่ยเรียกผมขึ้น

“ครับ ???”

“ฮือออ ทำไมเสียงหวานจัง ^^”
.
.
.

พี่ปี 4 นี่ไม่ใช่ว่ามีโปรเจคกันหรอกหรอ ทำไมไอ้พี่หน้าหล่อคนนี้มันถึงได้ว่างมาเต๊าะผมนัก งานการมีไม่รู้จักไปทำ

ผมคือ น่านฟ้า หนุ่มหน้ามนคนขอนแก่น นักศึกษาสถาปัตยกรรมปี 2 ที่กำลังนั่งปั่นโมเดลส่งอาจารย์ให้ทันสัปดาห์หน้าอยู่กับเพื่อนอีกสองสามคนกลางลานคณะ ตอนนี้ได้ถูกก่อกวนจาก พี่แสงเหนือ รุ่นพี่ปีสี่หน้าหล่อมาดแมนแฮนซัมประจำมหาวิทยาลัย เป็นถึงเดือนมอ มีสาวให้เลือกตั้งมากมาย ไม่รู้ทำไมมันถึงต้องมาตามเต๊าะผมอยู่นั่นและ

“น่านฟ้าครับ” พี่มันยังคงเอ่ยเรียกผมขึ้นอีกครั้ง หลังจากนั่งมองหน้าผมอยู่เงียบๆ ได้สักพัก

“อะไรของพี่เนี่ย”

“ถึงน่านฟ้าจะเป็นชื่อที่ดูกว้างใหญ่ แต่ยังไงมันก็ยังคงมีแสงเหนืออยู่บนนั้นนะครับ”  แค่เอ่ยคำที่ชวนอาเจียนยังไม่พอ มันยังส่งยิ้มตาแทบปิดกับท่ามินิฮาร์ทมาให้ผมอีก เฮ้อ ผมเหนื่อยใจ!!!!!! เหนื่อยใจกับมันจริงๆครับ

“โอ้ยยยยย เอาอีกแล้วนะไอ้พี่แสงเหนือ”

“จะเอาตรงนี้เลยหรอ นี่มันมหา’ลัยนะ อดทนไว้ก่อนนะครับ”  พี่มันว่าขึ้นพร้อมกับเอี้ยวตัวเอาหน้าเข้ามาใกล้ๆ ผม

“มือผมถือคัทเตอร์อยู่นะ เผื่อพี่ลืม”  ผมว่าปรามคนตรงหน้าพร้อมกับหยิบคัทเตอร์คมๆ ในมือขึ้นมาชูใส่พี่มัน

“ใจเย็นๆนะครับ ถ้าพี่ตายไปเดี๋ยวเราจะเป็นม่ายเอาน๊า” พี่แสงเหนือพูดขึ้นพร้อมกับทำหน้าตายิ้มล้อเลียน

“เบาได้เบาครับพี่ เพื่อนผมมันเขินจนหน้าดำหน้าแดงหมดแล้วนะนั่น” โดนัท เพื่อนสนิทที่นั่งทำโมเดลอยู่ข้างๆ เอ่ยแซวอย่างขำขัน

“ใครบอก กูโกรธจนหน้าแดงต่างหาก”  ผมเอ่ยขัดมันไป อะไรคือการที่บอกว่าผมเขิน มันใช่ที่ไหนกันล่ะ

“แหม ไม่ชอบ แต่ไม่ยอมไล่เขาไปไหนสักที” กัปตัน เพื่อนสนิทอีกคนพูดขึ้น แล้วทำหน้าตาแพรวพราวใส่ผม

“…” พูดไม่ออกครับ รู้สึกโดนจี้จุดยังไงก็ไม่รู้

“หู้ยยย เขินยังไงให้น่ารักขนาดนี้ ใจพี่มันน้วยไปหมดแล้วนะ ^^ ”  เฮ้อ ผมซักจะทนไม่ไหวกับการเต๊าะของพี่แสงเหนือแล้วนะครับ เต๊าะเช้าเย็นอย่างกับยาหลังอาหารแบบนี้ ผมล่ะกลัวใจตัวเองจริงๆ ว่ามันจะเผลอตกหลุมรักพี่มันเข้าสักวัน

“พี่ก็ปล่อยให้เพื่อนผมมันได้ทำงานบ้างเถอะครับ ยังไม่อยากโดนไทร์นะบอกเลย” เสือ เพื่อนอีกคนได้เอ่ยขึ้นปรามพี่มัน นี่สิครับ ตัวอย่างของเพื่อนที่ดี ไม่ใช่มาแซวผมแล้วเข้าข้างพี่มันกันไปหมด

“เอาไว้งานนี้เสร็จ พี่ค่อยจับมันรวบหัวรวบหาง เดี๋ยวผมช่วยเอง” เสือพูดขึ้นพร้อมกับยื่นมือไปตบไหล่พี่มัน

“ไอ้เสือ ขอให้กูได้ภูมิใจในตัวมึงต่อสักสิบวิได้ไหม” ผมว่าขึ้นพร้อมกับส่ายหน้าเอือมๆ ใส่มัน
.
.
.

หลังจากที่ต่อปากต่อคำกันจนพอใจแล้ว พวกเราทั้งหมดก็ได้กลับมาสนใจโมเดลตรงหน้าต่อ มันค่อนข้างที่จะยากเลยล่ะครับ เพราะอาจารย์เล่นสั่งให้พวกเราทำโมเดลขนาด 30”x30” ไม่รวมฐานที่ใหญ่เท่าควาย ไหนจะให้ลงรายละเอียดยิบย่อยนั่นอีก หัวผมนี่แทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว แต่ก็โทษแกไม่ได้หรอครับ เพราะอาจารย์น่ะสั่งพวกผมมาตั้งแต่เปิดเทอมแล้ว แต่กลุ่มผมมันมาเร่งทำเอาตอนจะไฟนอลนี่แหละ มันถึงกลางเป็นงานเร่งไปซะอย่างนั้น