CAN I HELP YOU #คุณครับผมเป็นฟรีแลนซ์ : โลมาตัวสีเขียวที่ว่ายอยู่ในทะเลสีชมพู

นิยายสั้นวาย ชาย-ชาย (YAOI)

โดย : โลมาตัวสีเขียวที่ว่ายอยู่ในทะเลสีชมพู
ลิขสิทธิ์ : Magic Time Media

11:00

HYO GROUP TOWN

ตึกสูงใจกลางเมือง

“ผมขอฟังแผนการไตรมาสที่สามที่มันเข้าท่ากว่านี้ได้ไหม”

ผมคือ พันไมล์ นักธุรกิจอาหารร้อยล้านหน้าใหม่ไฟแรงที่กำลังวางแผนจัดการสินค้าน้ำปลาร้าสูตรใหม่ ที่จะเข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์ ด้วยเหตุผลนี้ผมจึงต้องเร่งเพิ่มยอดขายออกไปให้ครบทั้งสี่ภาคภายในไตรมาสนี้ แต่ปัญหาคือยังไม่มีใครวางแผนในภาคอีสานได้ถูกใจผมเลยสักคน

“เอ่อคือบอสครับ…นี่เป็นแผนการคร่าวๆ ของผมครับ” ตุลา หัวหน้าฝ่ายกลยุทธ์เอ่ยขึ้นพร้อมกับอธิบายแผนการคร่าวๆ ให้ผมฟัง ซึ่งผมว่ามันก็เข้าท่าดีนะที่จะให้บริษัทออกบูธในบางจังหวัดที่มีประชากรหนาแน่น ส่วนจังหวัดที่เหลือค่อยปล่อยคลิปเปิดตัวโฆษณาแล้วให้ยูทูบเบอร์ทั้งหลายทำคลิปรีวิว

“โอเค งั้นทำตามแผนการของคุณได้เลย ติดต่อหาฟรีแลนซ์มาทำคลิปและเลือกรายชื่อยูทูบเบอร์แล้วส่งมาให้ผม ขอภายในอาทิตย์นี้นะ”

“ครับบอส” หลังจากที่ตกลงกันได้ เราทั้งหมดก็แยกย้ายกันไปทำงาน รวมทั้งผมด้วย
.
.
.

//// ก๊อก ก๊อก ก๊อก /////

“เข้ามาได้ครับ” ผมเอ่ยขึ้นพลางเซ็นเอกสารไปด้วย

“ บอสคะ เมสเซนเจอร์เอาของมาส่งค่ะ เขายืนยันที่จะให้บอสเซ็นรับของด้วยตัวเอง” เลขาของผมเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าลำบากใจ

“ ไม่เป็นไร ให้เขาเข้ามาได้เลย”

“รับทราบค่ะ” ทันทีที่เธอว่าจบ ก็มีชายชุดดำสูงราว 178 เซนเดินเข้ามาพร้อมกับกล่องพัสดุในมือ

“ให้ผมเซ็นตรงไหนครับ”

“อ้อ…ช่องทางขวามือเลยครับ” เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่น ipad มาให้

“เอ่อ…คุณครับ หน้าจอมันดับไปแล้ว” ผมถามเขาออกไปอย่างงุนงง ผมกำลังจะเซ็นลงไป แต่หน้าจอมันดันดับไปซะก่อน

“ครับ ??? อ่อสงสัยจะแบตหมดแปปนึงนะครับ” หลังจากที่เอ่ยเสร็จเขาก็ค้นกระเป๋าเหมือนหาอะไรบางอย่างก่อนที่จะหยิบบางสิ่งออกมาแล้วเอ่ยขึ้น

“แบตสำรองผมอยู่ไหนนะ ฝากถือแป๊บนึงนะครับ” ก๊อกน้ำ ??? กลอนประตู ???? ไขควง ????? นี่ตกลงเขาเป็นเมสเซนเจอร์หรือช่างซ่อมบำรุงกันแน่วะเนี่ย

“…” ผมนั่งนิ่งมองดูคนตรงหน้า

“ อ้ะ อยู่นี่เอง แป๊บนึงนะครับ” เขาพูดขึ้นพร้อมกับเสียบสายชาร์จ ipad ผ่านมาสักพักหน้าจอก็ได้กลับมาสว่างอีกครั้ง

“เสร็จแล้วครับ” ผมเอ่ยขึ้นพลางยื่น ipad คืนเมสเซนเจอร์ที่ดูเหมือนช่างบำรุงซะมากกว่า พร้อมกับยิ้มให้เป็นเชิงขอบคุณที่ส่งของถึงมือผมอย่างปลอดภัยไร้รอยบุบ แล้วนั่งทำงานในห้องต่อจนถึงเวลาเลิกงาน