เชียงใหม่ – เขียนไข – เค้กส้ม : ไม่เด่น

นิยายสั้นวาย ชาย-ชาย (YAOI)

โดย : ไม่เด่น
ลิขสิทธิ์ : Magic Time Media

“ เค้กส้ม!!!!”

“ เรารู้จักกันด้วยหรอครับ”            

.
.
.

‘’กิตติขจร! นายกิตติขจร!!!!!!’’

เสียงของครูประจำวิชานามว่าอาจารย์สมศรีที่เรียกชื่อผมซะดัง จนคนทั้งโรงเรียนยังได้ยินและเพื่อนสนิทแสนน่ารักอย่างนายสมเจต หรือ เจลน้อย ที่ตอนนี้พยายามปลุกผมให้ตื่นจากห้วงความฝันที่มาจากการได้นอนหลับในห้องเรียน โหก็วิชานี้มันน่าเบื่อนี่ครับ

‘’นี่เธอจะมาเรียนหรือจะมานอน’’

อะไรกันครับ อาจารย์ยังไม่ชินอีกหรอ ผมก็หลับคาบอาจารย์ตลอดนะ

‘’นี่ฟังที่อาจารย์พูดอยู่หรือเปล่า’’ อุ้ยยยย โดนดุแล้ว

‘’ฟังครับฟัง ขอโทษครับอาจารย์ มันจะไม่เกิดขึ้นอีก’’ (แค่คาบนี้นะครับ)

‘’ดี ทำให้ได้อย่างที่พูดมาด้วยนะคะนาย กิต ติ ขะ จร’’อาจารย์เล่นเน้นทุกคำพูดแบบนี้ ใครจะไปกล้าทำอีกละครับ โธ่

ตอนนี้เป็นเวลา 15:25 ใกล้เวลาเลิกเรียนแล้วครับ ผมกำลังจะได้เป็นไทในอีก 5 นาที แต่เอาจริงๆ หลังจากโดนอาจารย์ประจำวิชาเอ็ดผมก็ไม่ได้แอบงีบเลยนะ แต่ไปแกล้งไอ้เจลแทนจะได้มีอะไรทำแก้ง่วง และใช่ครับ ผมโดนเอ็ดเรื่องแกล้งไอ้เจลแทน อะไรกันครับเนี่ย เจี๊ยบทำอะไรก็ผิด!! และแล้วเวลาของกระผมกิตติขจรก็มาถึง
.
.
.

 ตึ้ง ตึ๋ง ตึ้ง ขณะนี้เวลาสิบห้านาฬิกา สามสิบนาที ขณะนี้เวลาสิบห้านาฬิกา สามสิบนาที ถึงเวลาเลิกเรียนแล้วค่ะ ขอให้เดินทางกลับบ้านโดยสวัสดิภาพ

พี่คุณนายลำโพงทำหน้าที่ได้ตรงเวลามาตลอดทั้ง 6 ปีที่ผมได้เรียนอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้ วันนี้ในอาทิตย์ที่ 2 ของเดือนพฤษภาคือวันเปิดเทอมวันแรกในฐานะรุ่นพี่ที่ใหญ่สุดในโรงเรียน เดือนที่เริ่มเข้าหน้าฝนแต่ผมก็ชอบมันนะ ผมเดินกลับบ้านพร้อมไอ้เจล บ้านผมอยู่ใกล้ๆ โรงเรียนครับ เดินไปแป๊บๆ ก็ถึงแล้ว แค่ต้องผ่านแหล่งท่องเที่ยวเวลากลางคืนนั้นก็คือไนท์มาเก็ตนั้นเอง ตอนนี้พ่อค้าแม่ขายก็เริ่มๆ มาจับจองพื้นที่ในการตั้งร้านกันแล้ว

 ระหว่างเดินกลับผมจะเล่าประวัติผมคร่าวๆ ให้ฟังนะครับ ผมชื่อจริงคือ นายกิตติขจรครับ ชื่อเล่น เจี๊ยบน้อย มีพี่น้องด้วยแหละครับชื่อจี้ พี่ชายสุดหล่อ ผมเป็นลูกคนเล็ก พี่ชายผมอยู่กับพ่อแม่ที่กรุงเทพฯ ครับ ส่วนผมมาอยู่เชียงใหม่กับลุงกับป้า เหตุเพราะลุงป้าอยากมีลูกเลยเอาผมมาเลี้ยงเป็นลูกซะเลย

พ่อแม่ผมก็ใจดีมากเลยยกให้ผมเป็นลูกซะเลย เรื่องเด็กดียกให้ผมนี่ ผมเป็นทั้งเด็กกิจกรรมและเด็กเรียนครับ เห็นผมหลับในห้องแต่ที่จริงทั้งผมและไอ้เจลนี่ตัวท็อปๆ ของโรงเรียนเลยนะ เป็นที่รักษ์ของอาจารย์ทุกๆ คน ถึงผมจะดูเหมือนเกเรแต่ที่จริงผมตั้งใจเรียนมากครับ (ยกเว้นคาบของอาจารย์สมศรี ผมเบื่ออะ!) การเรียนผมไม่เคยตก กิจกรรมโรงเรียนอะไรที่ผมทำได้ผมก็จะทำหมด

ส่วนเรื่องหน้าตาบอกได้เลยว่าไม่เป็นสองรองใครครับ ก็พอใช้ได้ในระดับที่สาวๆ ในโรงเรียนพอตามกรี๊ดมาให้ดอกไม้ได้วันวาเลนไทน์ ช่วยกันหอบกับไอ้เจล ทั้งของผมทั้งของมันจนพะรุงพะรังไปหมด

พูดถึงเรื่องความรัก ในชีวิตนี้ยังไม่เคยควงใครจริงๆ จังๆ ครับเพราะผมยุ่งตลอดเวลา คงไม่มีเวลามาเทคแคร์ใคร แต่อยู่แบบนี้ก็โอเคดี ไปไหนก็ไม่ต้องไปขอใคร แต่บางช่วงมันก็จะเหงาๆ บ้าง ไม่เป็นไรครับ ผมมีผัดไท แมวตัวโปรดแสนน่ารักตัวสีขาวนุ่มนิ่มอยู่ทั้งตัวมันก็ไม่ได้แย่นัก
.
.
.

‘’มึง’’ เสียงไอ้เจลที่เดินมาด้วยกันดังขึ้น ลืมไปเลยว่ามีมันเดินอยู่ข้างๆ บางทีก็นึกถึงบางเรื่องที่ไม่สำคัญจนลืมคนข้างๆ ไปเลยซิน่า ไม่ไหวเลยนะเจี๊ยบน้อย

‘’ว่าไง’’

‘’แวะซื้อน้ำก่อนดิ กูหิวน้ำอะ’’ มันหันมาบอกพร้อมทำท่าทางที่ออดอ้อนดูกาเทยมาก

‘’เออๆ เอาดิ เอาน้ำแดงให้กูแก้ว’’ มันพยักหน้าและเดินไปซื้อส่วนผมก็ยืนรอ ระหว่างรอผมก็มองคนเดินผ่านไปผ่านมา วันนี้วันศุกร์ครับคนเลยเยอะเอามากๆ สงสัยคงมาเที่ยวตลาดกัน

ผมมองไปเรื่อยๆ จนไปหยุดอยู่ที่เด็กหนุ่มที่ยืนเลือกเค้กอยู่ ผมเลยมามองไอ้หนุ่มคนนี้แก้เบื่อแทน เขาใส่ชุดนักเรียนครับดูท่าจะอยู่โรงเรียนเดียวกัน แต่ทำไม่คุ้นหน้าเลย ดาวสามดาวบนปกเสื้อบ่งบอกถึงช่วงชั้นว่าตอนนี้เขาอยู่ ม.6 และแน่นอนรุ่นดียวกับผม ใครวะไม่คุ้นเลย เรียนอยู่มา 6 ปีผมคุ้นหน้าทุกๆ คนดี หรือคนนี้ดูไม่เด่นกัน ผมมาเดาเรื่องเค้กตอนนี้เขาลังเลอยู่ 2 รส คือส้มกับสตอเบอร์รี่ ผมไม่ชอบเค้กส้ม จงเลือกสตอเบอร์รี่ จงเลือก จงเลือก จงเลือก จงเลือก

ผมยืนลุ้นจนเยี่ยวแทบเหนียว ไอ้หนุ่มคนนี้ใช้เวลาเลือกนานมาก จนไอ้เจลได้น้ำ