Shipper’Love ผมจะชิปคู่นี้ พี่จะทำไม #อตินกินเจ : โลมาตัวสีเขียวที่ว่ายอยู่ในทะเลสีชมพู

นิยายสั้นวาย ชาย-ชาย (YAOI)

โดย : โลมาตัวสีเขียวที่ว่ายอยู่ในทะเลสีชมพู
ลิขสิทธิ์ : Magic Time Media

Notification [Twitter ]

@MymindGN. Gee North เขามีโมเมนต์กันอีกแล้วอ่า งื้อออออ // แนบรูป

“แอคนั้นมันเอาอีกแล้วหรอวะ”

ผมบ่นกับตัวเองหลังจากที่ได้รับแจ้งเตือนจากแอคเคาท์นึงในทวิตเตอร์ ปกติแล้วผมไม่ค่อยชอบตั้ง notification หรอก แต่เพราะแอคนี้นี่แหละผมถึงยอมตั้ง เพราะมันจะคอยชิปสวนโพทุกคู่ที่ผมชิปตลอด แล้วแอคเคาท์ @MymindGN. เวรนี่ก็ฟอลแต่ผมอยู่คนเดียว ถ้าไม่ใช่ทำเพื่อเรียกร้องความสนใจจะทำไปทำไมวะ มันจะทำแบบนี้มาเป็นปีเพื่ออะไร

“ไอ้อติน มึงยังไม่เลิกวุ่นวายกับแอคนั้นอีกหรอวะ” สกายเพื่อนสนิทของผมทักขึ้น

“ไม่มีทางเว้ย !!! ” ผมตอบมันไปอย่างหนักแน่น

เพราะ ผมคือ อติน ปี3 คนหล่อมาดแมนแฮนซั่มประจำคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ยังไงล่ะ และที่สำคัญคือผมเป็นชิปเปอร์มาโดยสายเลือด เป็นมาแต่เกิด เลิกไม่ได้ด้วย เรื่องอะไรที่ผมจะยอมให้แอคนั้นมันลอยนวลอยู่ จำไว้เลยนะว่าตราบใดที่อตินคนนี้ยังอยู่จะไม่มีเรือผีผุดขึ้นมาแน่นอน เรือคู่อื่นผมไม่ค่อยสนใจหรอกครับ แต่เรือสวนโพของแอคนั้นที่คอยปั่นผมอยู่ทุกวันเนี่ย ผมทนไม่ได้จริงๆ

“มึงก็ยอมๆมันไปเถอะ เรือเล็กเรือน้อยอ่ะ รู้จักป่ะ มารยาทชิปเปอร์ ชิปใครชิปมันอ่ะ รู้จักไหม”

ไทม์เพื่อนสนิทอีกคนพูดเตือนผมถึงกฎมารยาทหลักของชิปเปอร์อย่างเอือมๆ ไม่ใช่ว่าผมไม่นับถือกฎนี้นะ ผมทำมันมาตลอดจนมาเจอแอคเวรนี่เพราะแอคนี้มันคือข้อยกเว้นของทุกสิ่งบนโลก

“ก็พวกมึงหนีไปมีแฟนกันหมดนี่ กูเหงามาก เลยต้องมาติ่ง ด้วยความที่เลือดชิปเปอร์ในตัวกูมันแรงมากอยู่แล้ว กูก็เลยชิปหลายคู่มากขึ้น พวกมึงเข้าใจกูไหม” ผมตัดพ้อปลอมๆใส่พวกมัน

“ไม่/ไม่” สกายและไทม์พูดขึ้น นั่นแหละ !! สมแล้วที่เป็นเพื่อนผม !!!!

“โอเค เดี๋ยวกูไปเอากระดานมาวาดอธิบายไทม์ไลน์ของแอคนั้นให้มึงฟังเอง” ถึงแม้เพื่อนจะไม่เข้าใจผม แต่ผมก็จะพยายาม ให้ถึงที่สุด แม้ว่าจะต้องพยา—

“ไม่ต้องแล้ว ตอนนี้มึงเข้าเรียนเถอะอตินก่อนที่อาจารย์จะหมายหัวมึง” สกายเบรกผมไว้ นี่จิตใจพวกมันจะไม่ยอมให้ผมอธิบายจริงๆสินะ

จากที่เคยเป็นคนหล่อมาดแมนแฮนซั่ม ตอนนี้ผมก็กลายร่างเป็นซอมบี้ทันทีหลังจากที่เรียนคาบสุดท้ายเสร็จตอนหกโมงเย็น อะไรกันครับเนี่ย มหา’ลัยนี้จะทำร้ายผมไปถึงไหน ปี3 แล้ว ผมยังคงต้องเรียนตั้งแต่แปดโมงเช้าถึงหกโมงเย็นทุกวัน ไหนจะงานโมเดลที่ยังไม่เสร็จอีก อาทิตย์นี้ผมคงต้องอดหลับอดนอนอีกแล้วสินะ

“อตินวันนี้พวกกูจะไปหลังมอกัน มึงไปป่ะ” สกายเอ่ยถามขึ้น

“นี่มึงชวนเหมือนกูว่างอย่างนั้นแหละ งานโมเดลที่จะส่งอาทิตย์หน้ากูยังทำไม่เสร็จเลย” ผมตอบกลับพวกมันไปอย่างส่งๆ

“สรุปมึงจะไม่ไป ??”

“ไปสิวะ หน้ากูตอนนี้เหมือนคนอยากทำงานให้เสร็จมากกว่าไปกินเหล้ารึไง” ผมตอบไอ้สกายไปอย่างติดตลก ต่อให้งานส่งวันมะรืน ผมก็ไปกับมันอยู่ดีครับ เพราะผมน่ะนับเวลาที่เหลือของเดดไลน์เป็นชั่วโมงไม่ได้นับเป็นวัน ดังนั้นผมจึงว่างไปกินเหล้ากับพวกมันตลอดยังไงล่ะครับ

“ไทม์มึงไปป่ะ” สกายเอ่ยถามเพื่อนสนิทอีกคนที่นั่งก้มมองแต่หน้าจอโทรศัพท์

“ไปไม่ได้ว่ะ วันนี้มีธุระ”

“อ้าว แล้วกูต้องไปกับมึงสองคนหรอสกาย ถ้างั้นกูไม่ไปนะ”

“เดี๋ยวดิวะไอ้อติน” สกายเอ่ยขึ้นเพื่อรั้งผมที่กำลังจะเทนัด มันมีท่าทีเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่สักพักก่อนจะพูดขึ้นว่า

“ งั้นกูจะชวนพวกไอ้เจเจไปด้วย ดีป่ะ” มันเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“เจเจเด็กปี 2 น้องรหัสมึงอ่ะนะ” ผมเอ่ยถามขึ้นเพื่อความแน่ใจ จริงๆ แล้วค่อนข้างแปลกใจกับความคิดนี้ของมันเพราะไอ้น้องรหัสปี 2 ของสกายคนนี้ วันๆ ไม่เคยเห็นมันทำอย่างอื่นเลยนอกจากอ่านหนังสือที่ห้องสมุดกับมาขอแนวข้อสอบกับพี่รหัสมันจนไอ้สกายต้องบอกมันให้มาค้นที่ห้องเอาเองเลย

“เออ เจเจน้องรหัสกูที่มึงเล็งอยู่แต่เขาทำเมินใส่นั่นแหละ” สกายมันเอ่ยแซวผม

“ เห็นมันนั่งอยู่แต่ห้องสมุดแบบนั้นน่ะ ตอนกลางคืนแม่งแดกเหล้าหลังมอตั้งแต่ร้านแรกยันสุดซอย”

“ขนาดนั้นเลยหรอวะ เออช่างเถอะ วันนี้มารับกูที่หอด้วยนะ” หลังจากที่บอกมันเสร็จก็เดินตรงมาที่รถเพื่อขับกลับห้องไปเปลี่ยนชุด รู้สึกเหนื่อยนิดนึงงั้นขอนอนสักงีบก่อนไปล่ะกัน