Time Machine : พลัชพา

นิยายสั้นแนววิทยาศาสตร์ (Science Fiction / Sci-Fi)

โดย : พลัชพา
ลิขสิทธิ์ : Magic Time Media

// ปีพุทธศักราช 2603

ร่างของชายชราคนหนึ่งกำลังก้มๆ เงยๆ สำรวจเครื่องมือขนาดใหญ่ที่มีรูปร่างคล้ายรถยนต์ที่เขาตั้งใจทำให้มันเป็นยานพาหนะสำหรับเดินทางข้ามเวลาหรือที่หลายคนเรียกกันว่า ไทม์แมชชีน

เป็นเวลากว่าสี่สิบปีที่ ดร.สายชล ทำการวิจัยและค้นคว้าหาข้อมูลเพื่อที่จะสร้างเครื่องมือย้อนเวลาเครื่องนี้ขึ้นมา มีหลายครั้งที่เขาผิดพลาด เสียเวลาและทุนทรัพย์ไปฟรีๆ เพราะเครื่องมือที่สร้างขึ้นมานั้นไม่สามารถเดินทางข้ามเวลาได้แม้จะเป็นเวลาเพียงแค่ชั่วโมงเดียว เมื่อตรวจดูจนพอใจแล้ว ดร.สายชลจึงเดินไปที่แผงควบคุม เขาตรวจดูระบบต่างๆ ของไทม์แมชชีนเครื่องนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน อะไรที่เคยทำแล้วไม่สำเร็จเขาก็ไม่ทำมันอีกและครั้งนี้เขามั่นใจในผลงานของตัวเองมากกว่าครั้งไหนๆ

ดร.สายชลแย้มรอยยิ้มออกมาเมื่อไทม์แมชชีนเครื่องนี้ดูจะประสบผลสำเร็จ เขานึกย้อนไปยังอดีตเมื่อสี่สิบปีที่แล้ว ในบ่ายวันอาทิตย์วันหนึ่งที่ดูจะไม่มีอะไรพิเศษนัก หากแต่ใครจะเชื่อเล่าว่าจะมีหญิงสาวคนหนึ่งโผล่เข้ามาในห้องของเขาขณะที่เขากำลังงีบหลับอยู่
.
.
.

// ปีพุทธศักราช 2563

วันนี้นับเป็นวันอาทิตย์ที่แสนจะสบายเหลือเกินในความคิดของชายหนุ่ม ซึ่งกำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนโซฟาตัวยาว สายฝนที่ตกปรอยๆ อยู่ด้านนอกยิ่งทำให้บรรยากาศบ่ายวันอาทิตย์ เหมาะแก่การนอนพักผ่อนอยู่ที่ห้อง หลังจากต้องเรียนมาตลอดทั้งสัปดาห์ สายชลลืมตาขึ้นก่อนจะหยิบเอาโทรศัพท์มาเปิดเพลงคลอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี

เสียงเพลงโปรดเพลงแล้วเพลงเล่าดำเนินไปเรื่อยๆ ปนกับเสียงฝนที่เริ่มตกลงมามากขึ้น สายชลนอนหลับไปอย่างง่ายดาย เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ สายชลจึงเริ่มรู้สึกตัวพร้อมกับที่หูได้ยินเสียงประหลาดๆ ดังออกมาจากบริเวณห้องครัว เขาค่อยๆ ลุกขึ้นจากโซฟาตัวยาว เสียงกุกกักที่ดังอยู่ในครัวเรียกให้เขาเดินไปดูว่ามีอะไรกันแน่

สายชลก้าวเท้าเข้ามาในห้องครัว ก่อนจะพบเข้ากับหญิงสาวอายุราวๆ ยี่สิบปี เธอมีผมสีดำสนิท ดวงตาสีน้ำตาล สวมใส่กางเกงรูปแบบแปลกๆ ที่เขาไม่เคยเห็น เสื้อตัวใหญ่สีดำสนิท นอกจากนี้เธอยังมีส่วนสูงที่ดูสูงมากกว่าผู้หญิงทั่วไป

“คุณเป็นใครเนี่ย” สายชลเอ่ยถามอย่างสงสัย

“คุณคือเจ้าของห้องนี้หรือคะ” เธอเอ่ยถามเขากลับ

“ก็ใช่น่ะสิ”

“นี่ใช่ปีสองพันยี่สิบไหมคะ”

“ถ้านับเป็นคริสต์ศักราชก็ใช่” สายชลเอ่ยตอบ

“เยี่ยมเลย!” เธอคนนั้นร้องออกมาอย่างยินดี สายชลมองดูท่าทางของเธอที่มันออกจะแปลกๆ ไปสักหน่อยในสายตาของเขา

“ว่าแต่คุณเข้ามาในห้องผมได้ยังไง” สายชลเอ่ยถามย้ำเมื่อเขายังไม่ได้คำตอบที่เขาถาม

“ถ้าบอกแล้วคุณจะหาว่าฉันบ้าไหมล่ะ คนในสมัยนี้น่ะไม่เชื่อฉันแน่ๆ ขนาดปีสองพันสองร้อยยี่สิบการเดินทางข้ามเวลาก็ยังเป็นเรื่องที่กำลังศึกษากันอยู่เลย” เธอพูดออกมายาวเหยียด แต่สายชลกลับไม่ได้ยินคำตอบของคำถามที่เขาถามอยู่ดี

“ทำไมผมต้องหาว่าคุณบ้าล่ะ แล้วนี่คุณบุกรุกห้องผมอยู่นะ” สายชลว่า

“ไม่ได้บุกรุกนะ” เธอตอบ “ก็ไทม์แมชชีน มันพาฉันมาที่นี่”

“อะไรพาคุณมานะ?” สายชลถามย้ำ ถ้าหูของเขาไม่ฝาดเขาว่าเขาได้ยินคำว่าไทม์แมชชีนนะ

“ฮะ? ฉันพูดอะไร ฉันไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้นเลยค่ะ”

“ผมได้ยินคุณพูดว่าไทม์แมชชีน”

“ไทม์แมชชีนอะไรล่ะคะ คุณฟังผิดแล้วล่ะ” เธอตอบ แต่สีหน้าของเธอนั้นช่างดูมีพิรุธเหลือเกิน ในความคิดของสายชล

“ผมมั่นใจว่าผมไม่ได้ฟังผิดไป เพราะท่าทางของคุณนี่แหละ”

“ว่าแต่คุณชื่ออะไรคะ” เธอถาม

“ผมจะไม่ตอบคำถามคุณ จนกว่าคุณจะบอกผมว่า คุณเข้ามาในห้องของผมได้ยังไง”

“ถ้าฉันบอกคุณ คุณจะเชื่อฉันไหมละคะ”

“คุณลองบอกมาก่อนสิ”