เด็กใหม่

นิยายสั้นเสียดสีสังคม (Satirize the Society)

โดย : กรณิการ์
ลิขสิทธิ์ : Magic Time Media

ชีวิตที่เปี่ยมไปด้วยพลัง และไฟแห่งความฝันที่พร้อมจะเผชิญโลกแห่งความจริง เชื้อเพลิงที่ถูกเติมด้วยความคาดหวังถึงงานที่ตนใฝ่ฝัน ฝันถึงงานที่ตรงกับสายที่ร่ำเรียนมา คาดหวังจะได้ประสบการณ์ใหม่ๆพบเจอคนใหม่ๆมีเพื่อนร่วมงานที่ดี และค่าตอบแทนที่สมกับคุณภาพของบัณฑิตจบใหม่อย่างฉัน ก้าวแรกเมื่อเข้าไปในที่ทำงานก็ถูกจับจ้องด้วยสายตาที่ประเมินจำนวนไม่ได้กับคำที่ถูกขนานนามว่า “เด็กใหม่”

 ชีวิตใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วหละ!  

เมื่อปลายเท้าเหยียบลงบนพื้น ระบบอ่อนน้อมถ่อมตนในตัวก็เริ่มทำงานโดยอัตโนมัติ มือสองข้างยกขึ้นพร้อมกับคำพูดที่ออกจากปากแบบไม่ต้องไตร่ตรองเลยว่า “สวัสดีค่ะ” สมกับเป็นระบบอัตโนมัติจริงๆ ไหว้ตั้งแต่ศาลพระภูมิ รปภ. แม่บ้าน ยันคนเก็บขยะที่มาเก็บขยะหน้าที่ทำงาน เผลอๆยังสวัสดีน้องหมาน้องแมวและก็น้องปลาในอ่างน้ำหน้าบริษัทเสียด้วย จะว่าบ้าหรือเปล่า?…ก็ไม่รู้สินะ  เมื่อระบบอัตโนมัติหยุดทำงานก็ได้เวลาเรียกสติและรวบรวมความกล้าเดินผ่านสายตามากมายที่เพ่งมาพร้อมกับเสียงซุบซิบที่จับใจความไม่ได้ แต่ก็พอเดาได้ว่าพูดถึงเรา เมื่อก้นของฉันหย่อนลงบนเก้าอี้โต๊ะทำงานอาการกล้าๆกลัวๆก็เพลาลง แต่แบตเตอรี่ในตัวที่ถูกชาร์จมาด้วยอาหารมื้อเช้าก่อนออกมาทำงานก็เหลือไม่เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ ได้พักหายใจยังไม่ถึงสามรอบเสียงใครบางคนที่ถูกเราเรียกว่าพี่เลี้ยงก็ดังขึ้น

พี่เลี้ยง : “สวัสดีจ๊ะ”

พี่เลี้ยงผู้มาในลุคแสนดีที่เข้ามาทักทายและทำความรู้จักเราพร้อมกับสอนงานให้ ทันใดนั้นไฟแห่งการทำงานก็ลุกโชนขึ้นในทันที เราพร้อมที่จะทำงานแล้วหละ ต่อมการเรียนรู้เริ่มทำหน้าที่ สมองและมือเริ่มทำงาน ไฟที่ลุกโชนในตัวเต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังในตัวเองว่าผลงานในการทำงานวันแรกจะออกมาดี แต่ไฟแห่งการทำงานก็มอดดับลงเมื่อได้ยินเสียง “โครก” ดังขึ้นมา มันเป็นเสียงเรียกร้องจากท้องที่บอกว่าได้เวลาพักกินข้าวแล้วนะ แค่ได้ยินเสียงใบหน้าอันเรียวเล็กก็พาสายตาอันรวดเร็วหันไปมองนาฬิกาดิจิทัล ที่แสดบนหน้าจอโทรศัพท์ทันทีว่ากี่โมงแล้ว ตัวเลข 11.50 แสดงบนหน้าจอโทรศัพท์ เหลือเวลาอีกแค่ 10 นาทีก็ได้เวลาพักทานอาหารกลางวันแล้ว เสียงลุกจากเก้าอี้ของพี่ๆในที่ทำงานก็ดังขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับคำพูดที่ว่า

พี่ในที่ทำงาน : “น้อง…ไปกินข้าวกัน” 

ระบบมารยาทอัตโนมัติของเด็กใหม่อย่างเราก็ทำงานขึ้นทันที พลันตอบกลับไปว่า

เด็กใหม่ : “ไม่เป็นไรค่ะ พวกพี่ไปกันก่อนเลย ขอบคุณค่ะ”