My magic สะกดเธอให้อยู่หมัด : Merci

นิยายสั้นรักโรแมนติค (Romantic) นิยายสั้นแนวแฟนตาซี (Fantasy)

โดย : Merci
ลิขสิทธิ์ : Magic Time Media

วิ้งค์สาวน้อยน่ารัก หนึ่งในสมาชิกเมืองเวทมนต์สักมิติบนโลกใบนี้ที่กำลังจะเรียนจบ และได้รับอนุญาตให้ออกมาใช้ชีวิตยังโลกมนุษย์ได้ และวันนี้ก็เป็นวันรับใบรับรองว่าเธอและเพื่อนๆ รุ่นเดียวกันสามารถไปใช้ชีวิตได้ตามปกติสุขกับเหล่ามนุษย์โลก โดยมีข้อแม้ว่าพวกเธอจะไม่สามารถใช้เวทมนต์กับเหล่าเพื่อนพ่อมดแม่มดรุ่นเดียวกันได้ และห้ามพวกเธอใช้เวทมนต์ในทางที่ผิด

กล่าวคือห้ามใช้เวทมนต์ที่ตนมีกลั่นแกล้งมนุษย์โลกเพื่อความสุขสนุกของตน หรือเป็นทาสของเธอทุกกรณี และห้ามให้เหล่ามนุษย์รู้เด็ดขาดว่าพวกเธอเป็นพ่อมดแม่มด มิเช่นนั้นพวกเธอจะต้องถูกยึดเวทมนต์และกลายเป็นมนุษย์โลกธรรมดาๆ คนนึงเท่านั้น ซึ่งคงไม่มีพ่อมดแม่มดตนใดอยากให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นตัวตนเองเป็นแน่
.
.
.

ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย ก็วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันจะได้เข้ามาใช้ชีวิตในโลกมนุษย์ แค่คิดก็ตื่นเต้นไม่ไหวแล้ววววว

“แม่คะ วันนี้มีอะไรกินบ้างคะ?” ฉันเดินขยี้ตา บิดขี้เกียจลงมาถามผู้เป็นแม่

“มีข้าวต้มกุ้งจ๊ะ” แม่ตอบฉันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ถึงโลกมนุษย์ตอนไหนล่ะวิ้งค์” พ่อถามฉันพลางกระดกแก้วกาแฟขึ้นมาดื่ม

“ประมาณตี4 ค่ะ อยากกินแบบ Breakfast set อะแม่” ฉันทำท่าทางจะร่ายมนต์

“วิ้งค์!!” พ่อกับแม่รีบเตือนฉัน เพื่อไม่ให้ฉันใช้เวทมนต์พร่ำเพรื่อจนติดเป็นนิสัย

“อุ๊ย ขอโทษค่ะ ถ้าไม่ใช้เวทมนต์จะเรียก Breakfast ได้ไงล่ะคะ” ฉันยกมือขอโทษขอโพย พร้อมกับเล่นมุก ก่อนจะเดินเข้าครัวไปปิ้งขนมปัง ทอดไข่และเบคอนด้วยตัวเอง

วันนี้เป็นวันแรกในโลกมนุษย์ของฉันและเหล่าเพื่อนๆ พ่อมดแม่มดรุ่นเดียวกัน เราถูกส่งไปอยู่คนละที่บนโลกใบนี้ ไม่มีใครรู้ว่าตัวเองและครอบครัวจะถูกส่งมาที่ไหน โดยที่ผู้ปกครองของเราจะส่งมาที่ที่เราเรียกว่าบ้านก่อนเพียง 1 วัน แล้วในวันต่อมาเราถึงจะถูกส่งตามมาทีหลัง นอกจากนั้นแล้ววันนี้ยังเป็นวันแรกที่ฉันจะต้องเข้าเรียนชั้น ม.4 ณ โรงเรียนของมนุษย์ครั้งแรก!! นี่ฉันจะต้องออกไปใช้ชีวิตธรรมดาๆกับเหล่ามนุษย์จริงๆหรอเนี่ย จะรอดไหมเนี่ย
.
.
.

ณ โรงเรียนสักแห่งในโลก

“สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือทักทายคุณครูที่ยินรอต้อนรับนักเรียนอยู่ประมาณ 3-4 คน

ที่เมืองเวทมนต์มีวิชาที่สอนในเรื่องการใช้ชีวิตในโลกมนุษย์อย่างไรให้เนียน ฉันต้องงัดทุกสิ่งทุกอย่างที่จำได้มาใช้แล้วล่ะนะ

ฉันเดินมองหาห้องเรียนเรื่อยๆ จนมาเจอห้องของตัวเอง ม.4 ห้องB ฉันก้าวเท้าเข้าไปในห้องเรียนด้วยความมั่นใจแต่ว่า… ฉันยังไม่มีโต๊ะนั่งประจำนี่นา ฉันยืนนิ่งอยู่หน้าห้องอยู่นาน เพราะไม่รู้จะเอายังไงต่อ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *