Move on : พุดดง

นิยายสั้นรักโรแมนติค (Romantic)

โดย : พุดดง
ลิขสิทธิ์ : Magic Time Media

กลิ่นบุหรี่คือสิ่งที่เราเกลียดเมื่อมันคลุ้งอยู่ในโพรงปากของผู้ชายตัวสูงตรงหน้า แต่จูบลาครั้งสุดท้ายของเราและพี่กายมันอบอวลไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่ กลิ่นของมันทั้งขมและทำให้เจ็บปวดในเวลาเดียวกัน

ในวันที่พี่กายกระชากร่างของเราเข้ามาใกล้และประกบปากเข้าหากัน ทั้งที่เจ้าตัวเพิ่งสูบบุหรี่เสร็จและรู้อยู่แก่ใจว่าเราไม่ชอบกลิ่นของมัน ในตอนนั้นเราเอาแต่คิดว่าในวันพรุ่งนี้ ในเวลาเดิม ๆ นี้พี่กายจะอยู่ที่ไหน ทำอะไรและกำลังคิดถึงใครอยู่

คงเป็นใครสักคนที่ไม่ใช่เรา

ในวันนี้และเวลาเดิมตรงนี้มีแค่เราที่ยังคงนั่งคิดย้อนกลับไปถึงเรื่องราวเมื่อหลายเดือนก่อน รวมทั้งเรื่องจูบครั้งสุดท้ายนั่นด้วย

หลายเดือนที่ผ่านไป เราและพี่กายไม่ได้ติดต่อกัน ไม่มีความสัมพันธ์ระหว่างเรา ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ต่างฝ่ายต่างใช้ชีวิตในรูปแบบของตัวเอง เรากลับมานั่งเขียนนิยายและทำหน้าที่เป็นลูกที่ดีในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยจนติด ส่วนพี่กาย เราคิดว่าตอนนี้คงเรียนจบแล้ว แต่หลังจากนั้นผมก็ไม่รู้ว่าพี่กายจะทำอะไรต่อ

ไม่มีการพูดถึงกันอีกไม่ว่าจะทางแอพลิเคชั่นไหน เราลบไลน์ของพี่กายและรูปถ่ายของเขาไปเสียจนเกลี้ยงเมมโมรี่ของโทรศัพท์ แต่แปลกนะที่เราไม่กล้ากดลบอัลบั้มรูปที่เซฟเก็บไว้ในคอมพิวเตอร์ไว้อีกอันนึง

และแปลกที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานนับครึ่งปี ความรู้สึกของเรามันยังไม่เลือนรางหายไปสักนิด ถ้าถามว่าตอนนี้เรายังรู้สึกกับพี่มากเหมือนตอนแรกหรือเปล่า เราตอบได้เลยว่า “ไม่” แต่ถ้าถามต่อว่าทำไมถึงยังไม่ลืม เราคงตอบได้ว่า “ไม่รู้เหมือนกัน”

คงเพราะว่าเราผูกหัวใจไว้ตรงนั้นละมั้ง…

เราเองพยายามหาคำตอบกับตัวเองอยู่หลายครั้ง แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือความว่างเปล่า แต่ละคืนก่อนจะนอน เราใช้เวลาไปกับการนั่งทบทวนเรื่องทุกอย่าง แต่มันก็ไม่ได้คำตอบสักที

จนสุดท้ายก็เลิกพยายามหาคำตอบและใช้ชีวิตตัวคนเดียวอย่างที่เคยเป็นมาก่อนที่จะเจอกัน ในความโชคร้ายก็ยังโชคดีที่เรายังมีครอบครัว มีพี่น้องที่มอบเสียงหัวเราะให้กับผม ตั้งแต่เลิกกับพี่กาย เราหัวเราะอย่างลืมทุกอย่างไม่ได้เลยสักนิด

ในวันพรุ่งนี้เราจะขนของเข้าไปอยู่หอพักในมหาวิทยาลัย และที่สำคัญมันใกล้กับบ้านของพี่กายมาก มันคือความตั้งใจของเราเองที่อยากสอบให้ติดมหาวิทยาลัยนี้เพราะจะได้อยู่ใกล้กับเขา

ก็แค่อยากทำอะไรร่วมกันเหมือนที่สัญญากันไว้ก่อนจะเลิกกันเท่านั้นเอง แต่น่าเสียดายที่เราเลิกกันเสียก่อน…
.
.
.

หลังจากย้ายเข้าหอพักได้หนึ่งอาทิตย์ ทุกอย่างในชีวิตของเราต่างก็ลงตัว ทั้งเรื่องเพื่อนใหม่ รูมเมทคนแรกของชีวิต รวมไปถึงเรื่องเรียน มันวุ่นวายเสียจนไม่ได้คิดเรื่องของพี่กายอีก ไม่ได้ใช้เวลาก่อนนอนเพื่อคิดถึงเขา ไม่ได้นึกถึงคำสัญญาตามประสาเด็ก ๆ

จนคิดว่าตัวเองลืมเขาได้จนหมดใจ แต่ไม่เลย…

เป็นเพราะเรื่องบังเอิญ ทำให้เรา…ต้องเสียใจอีกครั้ง เกลียดความบังเอิญพอ ๆ กับเกลียดกลิ่นบุหรี่เลยจริง ๆ นะ