ความรักของแวมไพร์สาว : มะลิ

นิยายสั้นรักโรแมนติค (Romantic) นิยายสั้นแนวแฟนตาซี (Fantasy)

โดย : มะลิ
ลิขสิทธิ์ : Magic Time Media

ในชีวิตคุณเคยได้ยินตำนานที่แสนจะน่ากลัวอย่างแวมไพร์กันไหมคะ ฉันเชื่อว่าใครๆหลายคนคงต้องเคยได้ยินกันมาบ้าง โดยแวมไพร์ในความคิดของคุณ ก็คงจะเป็นมนุษย์ที่มีพลังวิเศษ ดื่มเลือดเป็นอาหาร ดุร้ายและต้องฆ่าคนกันใช่ไหมหละคะ ซึ่งความคิดนั้นก็ไม่ผิดนะคะ แต่ฉันจะขอบอกว่าไม่ใช่แวมไพร์ทุกคนที่จะดื่มเลือดของมนุษย์เป็นอาหาร เพราะอย่างน้อยก็ไม่ใช่กับฉัน

สวัสดีค่ะฉันชื่อลูน่า และก็ใช่อย่างที่ทุกคนคิดค่ะ ฉันคือแวมไพร์ โดยตอนที่ฉันยังเด็กฉันอาศัยอยู่กับครอบครัวแวมไพร์ของฉันในป่าลึก ครอบครัวของฉันพวกเราใช้ชีวิตเหมือนมนุษย์ปกติเลยค่ะ พวกเราไม่ได้กินเลือดมนุษย์เป็นอาหาร แต่พวกเรากินเลือดของสัตว์ในป่าแทน พ่อแม่ของฉันก็ยังส่งฉันเรียนหนังสือที่โรงเรียนเหมือนคนปกติทั่วไป เพราะท่านทั้งสองรู้ว่าฉันไม่ใช่แวมไพร์ที่ดุร้าย ฉันสามารถใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับมนุษย์ได้อย่างปกติสุข โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าฉันเป็นแวมไพร์

เมื่อฉันเรียนจบ ฉันก็เกิดความคิดที่อยากจะไปทำงานในเมือง ฉันเลยขอพ่อแม่ของฉัน ตอนแรกทั้งสองคนก็ไม่ได้เห็นด้วยกับเรื่องนี้หรอกนะคะ โดยพ่อให้เหตุผลกับฉันว่า ถึงเราจะสามารถใช้ชีวิตร่วมกับมนุษย์ได้อย่างปกติ แต่เราก็ยังคงเป็นแวมไพร์ที่ยังต้องกินเลือด เพื่อดำรงชีวิตในแต่ละวันอยู่ดี จึงยังคงมีความเสี่ยงที่ฉันอาจจะสติหลุดและจับมนุษย์มากินแทนสัตว์ได้อยู่

แต่ถึงพ่อจะพูดแบบนั้นฉันก็ยังยืนยันที่จะไปทำงานในเมืองอยู่ดีค่ะ เพราะฉันเบื่อกับการที่ต้องอยู่บ้านในป่า ทั้งชีวิตนี้ของฉันฉันไม่เคยได้ไปไกลจากบ้านเลย ขนาดโรงเรียนที่ฉันเรียนก็ห่างจากบ้านแค่ไม่กี่กิโลเมตร ฉันเลยโน้มน้าวใจพ่ออีกครั้งด้วยเหตุผลว่า ฉันจะพยายามไม่ทำตัวในหิวจัด และจะชีวิตอย่างมีสติ พ่อไม่ต้องเป็นห่วง เมื่อพ่อได้ฟังเหตุผลของฉันพ่อก็อนุญาต ให้ฉันย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองได้

ไม่รอช้าค่ะฉันรีบสมัครงานทันที และด้วยเกรดเฉลี่ยในการเรียนจบที่สูงของฉัน ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะหางาน เมื่อฉันได้งานเรียบร้อย ฉันก็ย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองทันที
.
.
.

วันแรกของการทำงานในเมืองใหญ่ของฉัน วันนี้ฉันตื่นเต้นมากเลยค่ะ และเมื่อฉันไปถึงที่บริษัทฉันก็ได้เจอกับผู้คนมากมาย เดินไปเดินมาเบียดเสียดฉัน แต่ก็ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เพราะฉันจะไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองหิวจนเกิดอาการอยากกินเลือดขึ้นมาแน่นอน วันแรกของการทำงานก็ผ่านไปได้ด้วยดีค่ะ โดยในวันนั้นหลังจากเลิกงานฉันก็ได้รีบดิ่งตัวกลับบ้านทันทีเพราะไม่อยากให้ตัวเองหิว
.
.
.

วันนั้นหลังจากที่ฉันกลับมาถึงบ้าน ฉันก็ได้เจอกับผู้ชายคนหนึ่ง มายืนด้อมๆมองๆอยู่หน้ารั้วบ้านฉัน ฉันจึงถามเขาไปว่า

“คุณมาหาใครหรอคะ”

“คุณคือเจ้าของบ้านใช่ไหมครับ พอดีผมเพิ่งย้ายบ้านเข้ามาอยู่ติดบ้านคุณนี่เอง เลยแวะเอาขนมมาฝากนะครับ” เขาพูดพร้อมยื่นถุงขนมมาให้กับฉัน