เพื่อนที่ดีที่สุดของน้อง : คีริน

นิยายสั้นรักโรแมนติค (Romantic)

โดย : คีริน
ลิขสิทธิ์ : Magic Time Media

คุณพี่ ม.6  ที่ฝังใจเป็นชายที่พึ่งเคยเห็นหน้าเป็นครั้งแรกตั้งแต่เรียนที่นี่มา…จากที่เรามองแล้ว

“พี่เขามีนิสัยเป็นคนเจ้าสำราญ  รักสนุก  ไม่ชอบการบังคับ  กฎระเบียบหรือการผูกมัดใดๆ  เพราะด้วยเหตุนี้พี่เขาจึงไม่ค่อยมาโรงเรียน  ไม่เข้ากิจกรรม  แถมมีพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมทำให้ผู้ปกครองและคุณครูต้องกลุ้มใจตลอด   แต่สิ่งที่ดูย้อนแย้งและทำให้เรารู้สึกประหลาดใจก็คือ  พี่เขาเป็นที่รักของเพื่อนในห้องและรวมไปถึงเพื่อน  พี่  น้องของเราด้วย”

ไม่ว่าใครจะรักเขาแค่ไหนเราก็ไม่สน  เพราะเราเกลียดเขามากและไม่มีทางที่จะคุยดีๆหรือมีความสัมพันธ์กับพี่คนนี้เด็ดขาด

วันแรกของเรา

เช้าวันที่อากาศแจ่มใส  หลังจากการเลิกแถวเคารพธงชาติ  นักเรียนและคุณครูวิ่งกันชุลมุน แย่งกันเข้าห้องเรียนบ้าง  แย่งกันเข้าห้องน้ำบ้าง  แต่เมื่อหลังจากความชุลมุนนั้นจบลง  เราและเพื่อนก็เริ่มทยอยกันไปเข้าห้องเรียน  ระหว่างทางที่เดินไปได้เจอกับกลุ่มรุ่นพี่กลุ่มที่รู้จัก   พี่คนหนึ่งในกลุ่มเดินพุ่งเข้ามาหาเราทั้งๆที่เราไม่เคยเจอกันมาก่อน  สักพักพี่ชายคนนั้นก็จ้องหน้าเรา  มองเราตั้งแต่หัวจรดเท้า  แล้วก็เชิดหน้าเดินหนีไป  การกระทำของพี่คนนี้ทำให้เรารู้สึกโกรธมาก  ไม่พอใจและก็สงสัยทำไมเขาจึงมองเราด้วยสายตาที่ดูเหยียดเราแบบนั้น  คิดในใจว่า…….

“จะต้องสืบเรื่องพี่คนนี้ให้ได้ว่าเขาคือใคร  มาจากที่ไหน  แล้วเราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า   ถ้าเจอหน้าอีกครั้งจะด่าให้ยับเลย”

แล้วเราก็เข้าเรียนด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด  ทั้งแค้นใจ  เรียนไปนึกถึงหน้าเขาไป

“เจอตัวเมื่อไหร่จะอาละวาดใส่ให้หมอบไปเลย”

เวลาล่วงมาถึงช่วงพักเที่ยง  เราจึงรีบออกสืบหาข้อมูลของเขาทั้งจากเพื่อนเรา  รุ่นพี่  รุ่นน้อง  แต่ทุกคนก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่า

“คนนี้เป็นคนดีนะ  นิสัยดี  น่ารักแถมยังใจดีอีกด้วย”

เราตอบกลับไปว่า “คนนิสัยดีที่ไหนจะทำตัวแบบนี้กับเรา  เขาสร้างภาพหรือเปล่า  ทำไมทุกคนถึงมองเขาดี

ขนาดนี้  เรียนก็ไม่ค่อยเข้า  กิจกรรมก็ไม่ทำ  นี่หรอคนดีของทุกคน  ไม่เชื่อหรอกโว้ย”

เป็นวันที่ทำให้เราหัวร้อนที่สุด  ยิ่งฟังเรื่องดีๆของพี่เขามากเท่าไหร่ยิ่งทำให้เราไม่พอใจมากขึ้นเท่านั้น  แถมยิ่งแค้นและเกลียดพี่เขาขึ้นไปอีก  หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้เจอพี่เขาอีกเลย

จุดเริ่มต้นของคำว่าเพื่อน

ในเช้าที่ไม่ค่อยสดใส  วันนี้ใครๆก็ดูวุ่นวายกันไปหมด  เราก็เดินเอาการบ้านไปส่งตรวจเหมือนวันปกติทั่วไป   แล้วก็แวะไปส่งการบ้านสังคมที่ห้องปกครอง  อยู่ดีๆก็ไปเจอรุ่นพี่คนที่ฝังใจของเราและครอบครัวนั่งอยู่ในห้องนั้น  เราหันไปมองก็เห็นพ่อแม่พี่เขามีสีหน้าดูเครียดและกังวลมาก  พี่แกมองหน้าเราด้วยแต่ครั้งนี้แปลกกว่าครั้งก่อน  สายตาที่มองมาดูเศร้าปนกับกังวลและเหมือนต้องการจะบอกอะไรบางอย่างกับเรา  แต่ครูห้องปกครองดันเดินออกมาก่อน  ครูคนนั้นทำหน้าเหวี่ยงๆแล้วก็ตำหนิพี่เขาต่อหน้าพ่อแม่ว่า

“พ่อแม่รู้ไหมครับ  ลูกของคุณไม่เข้าเรียนมาหนึ่งเดือนแล้ว   ไม่ส่งงานวิชาใดเลย  ช่วงม.5 ก็โดดเรียนไปร้านเกมบ้าง  ไปกินเหล้ากับเพื่อนบ้าง  มีส่วนในการก่อเรื่องทะเลาะวิวาทในโรงเรียน  และไม่ให้ความร่วมมือในการเข้ามาฟังผมและครูท่านอื่นอบรม  พ่อกับแม่คิดว่าผมควรทำอย่างไรกับลูกชายคนนี้ครับ  ทำไมถึงไม่สั่งสอนลูกตัวเองให้ดีกว่านี้  ทำไมต้องปล่อยให้เป็นภาระของคนอื่นครับ”