ปลอมเปลือก : พรพระจันทร์

นิยายสั้นแนวเขย่าขวัญทางจิตวิทยา (Psychological Thriller/ Minerva)

โดย : พรพระจันทร์
ลิขสิทธิ์ : Magic Time Media

คำเตือน: เรื่องสั้นนี้มีเนื้อหาและการบรรยายที่โหดร้ายสะเทือนอารมณ์ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

บทนำ
บทที่ 1 คลินิกทำฟัน
บทที่ 2 บ้าน
บทที่ 3 บทสรุป

บทนำ

สำหรับพวกคุณสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุดคืออะไร? คงมีหลากหลายคำตอบในใจแต่สำหรับผมสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุดและจะน่ารังเกียจตลอดไปคือ ‘มนุษย์’พวกมันทั้งยั้วเยี้ย อ่อนแอ ชั่วช้า โหดร้าย เห็นแก่ตัวและน่าสมเพช มนุษย์คือสัตว์ประเสริฐงั้นหรือ? คิดไปเองทั้งเพ เพราะมีปากเลยปรุงแต่งให้ตัวเองวิเศษยังไงก็ได้ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วก็ชั้นต่ำกันทั้งนั้น

“ปะ ปล่อยหนูไปเถอะนะ” เด็กสาวที่น่าสมเพชกำลังร้องขออ้อนวอนให้ผมไว้ชีวิต มือเล็ก ๆ ขาว ๆ นั่นประกบวิงวอนด้วยความสั่นกลัว หยาดหยดน้ำตาของเด็กตรงหน้าหลั่งรินออกมาอย่างไม่ขาดสายจนเลือดแดงที่ย้อมแก้มขาวเริ่มจะลางเลือนออกไป

“ปล่อยไปเธอจะลำบากนะ เธอรู้ไหมว่าพอโตเป็นผู้ใหญ่ต้องเจอกับโลกที่โหดร้ายและผู้คนที่ต่ำทราม”

“พวกมันจะคอยเอาเปรียบและดูถูกเธอเหมือนขยะไร้ค่า” เด็กสาวยังคงมองมาที่ผมด้วยแววตาเว้าวอนแต่ถามว่าผมแคร์ไหม สงสารไหมก็ขอบอกเลยว่า ไม่! ทำไมต้องสงสารในเมื่อผมกำลังทำในสิ่งที่ถูกต้อง ผมกำลังช่วยเธอ กำลังปลดปล่อยเธอ ผมคือผู้ที่ถูกเลือกให้ปลดปล่อยมนุษย์ที่น่าสมเพช เธอต้องขอบคุณผมด้วยซ้ำไม่ใช่มาร้องไห้แบบนี้

“ฮึก ฮืออ นะ หนูไม่อยากตาย ขอร้อง มะ หมอปล่อยหนูเถอะนะ”

อ่า เด็กเวร มันกำลังทำให้ผมหมดความอดทนทั้งที่ความตายคือทางออกที่ดีที่สุดแล้วแท้ ๆ ทำไมถึงยังได้พ่นคำพูดเหลวไหลอย่างเช่นคำว่า ไม่อยากตาย ออกมา เอาเป็นว่าตอนนี้ผมรีบจัดการให้เสร็จ ๆ ไปดีกว่าเพราะเดี๋ยวก็ต้องไปทำฟันให้คนไข้ต่อขืนช้ากว่านี้สวะมนุษย์คนอื่นก็ได้แห่มาตามวุ่นวายไปอีก

“แล้วเธอจะขอบคุณฉันเด็กน้อย โลกของผู้ใหญ่มันทรมานแล้วเธอจะขอบคุณที่ฉันฆ่าเธอให้ตายตั้งแต่ตอนนี้” สำหรับเด็กนี่แล้วตายด้วยมีดก็คงเหมาะ เป็นเด็กผู้หญิงอายุสิบห้ามีผมหยิกหยักโศกงั้นเลือกมีดปลายหยักละกันเข้ากับทรงผมดี ผมยังมีเวลาเหลือยู่สามชั่วโมงยังไงก็คงเหลือเฟือ

“เอาละได้เวลาสบายแล้ว” ผมว่าพร้อมค่อย ๆ  จรดปลายมีดลงบนเนื้อนุ่ม เด็กสาวดิ้นพร่านด้วยความเจ็บปวดแต่ในสายตาผมนั่นไม่ใช่ความเจ็บปวด มันคือท่าเต้นระบำที่กำลังสังเวยให้แก่ความตายยิ่งมีเสียงกรีดร้องบรรเลงเพลงแห่งความเจ็บมันยิ่งน่ารื่นรมย์จนทำให้ผมอยากเต้นรำออกมาเลยทีเดียว

“ดีมาก ร้องให้ดังกว่านี้โชว์พลังเสียงของเธออกมา”

ผมบรรจงปาดเนื้อนุ่ม ๆ นั่นช้า ๆ ถ้าทำเร็วเกินไปร่องรอยจะออกมาไม่สวยงาม เลือดข้น ๆสีแดงสดหลั่งไหลออกมา ขั้นตอนในการปลดปล่อยที่ผมชอบที่สุดคือการดื่มกินจะบอกให้รู้นะ ในร่างกายมนุษย์สิ่งที่หวานหอมที่สุดก็คือเลือด มันหอมหวานและอร่อยมากจนผมต้องแอบกรอกใส่กระบอกน้ำเอาไว้จิบกินยามคอแห้ง คุณอาจจะยังไม่เชื่อนะแต่ของแบบนี้มันอยู่ที่การเปิดใจ ถ้าคุณเปิดใจยอมรับคุณก็จะได้รู้ถึงความหฤหรรษ์ในรสชาติ

“นี่ เป็นอะไรไปไม่ร้องเพลงแล้วรึไง” ขัดใจจริง ๆ เด็กนั่นหยุดกรีดร้องทั้งดวงตาก็ยังเบิกโพลง