หญิงสาวผู้อาภัพ : นักเขียนตัวบี

นิยายสั้นสยองขวัญ (Horror/ Chiller)

โดย : นักเขียนตัวบี
ลิขสิทธิ์ : Magic Time Media

ปานหญิงสาวผู้ที่ชีวิตอาภัพเกิดมามีสติที่ไม่ค่อยสมประกอบอย่างคนอื่นซ้ำยังอยู่มาได้ไม่นานก็ต้องมาเสียพ่อแม่ไป พอโตขึ้นคนในหมู่บ้านก็เรียกเธอว่า “อีบ้า” เธอต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียวอย่างน่าเวทนาตั้งแต่ไม่มีพ่อแม่การเป็นอยู่ของเธอก็ลำบากมากขึ้นจนถึงขั้นต้องไปเก็บขยะมาขายบางทีหิวโซจนต้องคุ้ยเศษขยะมากินเพื่อประทังชีวิตให้อยู่รอดไปวันๆ

ซ้ำร้ายไปกว่านี้ผู้คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ก็ต่างพากันรังเกียจเดียดฉันท์เธอ ครั้นเธอจะไปขออาหารกินก็มีแต่ผู้คนขับไล่เพียงเพราะเธอเป็นคนเก็บขยะมีเนื้อตัวที่สกปรกและเหม็น

แต่ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่ ป้าศรีเป็นชาวบ้านคนหนึ่งซึ่งแตกต่างจากชาวบ้านคนอื่นๆเป็นคนใจบุญชอบช่วยเหลือคนที่ตกทุกข์ได้ยากรวมไปถึงสัตว์ด้วยซึ่งบ้านของป้าศรีค่อนข้างมีฐานะป้าแกจะอยู่กับสามีและลูกชายเพียงแค่สามคน ป้าศรีจะเป็นคนเดียวที่คอยดูแลปานและนำอาหารไปให้ปานกินในบางครั้งคราว ป้าแกไม่ได้รู้สึกรังเกียจเดียดฉันท์อะไรปานเลยแต่กลับตรงกันข้ามเสียอีก ป้าแกรู้สึกสงสารปานและเป็นห่วงเสียมากกว่าเพราะป้าแกรู้ว่าคนหมู่บ้านไม่มีใครชอบปานและปานเองก็มีสติที่ไม่ค่อยสมประกอบ

ปานเธอสูญเสียพ่อแม่ไปโดยที่เธอไม่รู้เรื่องราวใดๆ เลยแต่เธอก็อยู่คนเดียวโดยที่ไม่มีญาติพี่น้องมีเพียงแค่ป้าศรีเท่านั้นที่คอยนำอาหารมาให้ วันหนึ่งเธอเดินเร่ร่อนไปเก็บขวดน้ำและเศษขยะมาขายที่ตามถังขยะบริเวณข้างถนนในหมู่บ้านเมื่อเธอเก็บขวดได้เป็นจำนวนมากแล้วปานเธอก็จะนำไปขายให้กับป้าศรีซึ่งป้าศรีก็รับซื้อไว้แล้วจึงนำไปขายตต่ออีกทีซึ่งก็จะเป็นเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง เพราะเธอไปขายขวดน้ำให้ใครก็ไม่มีใครอยากจะรับซื้อเนื่องจากสภาพเนื้อตัวที่เหม็นและสกปรกของเธอนั้นเองจึงทำให้คนในหมู่บ้านรังเกียจและไม่อยากเข้าใกล้เธอมากนัก

เช้าวันหนึ่งที่ตลาดสด ปานได้เดินเร่ร่อนเข้าไปในตลาดสด ซึ่งสายตาที่ผู้คนมองมาที่ปานนั้นมันแสดงออกถึงความดูถูกเหยียดหยามและขยะแขยงปานสิ้นดี แต่เธอก็ไม่ได้รับรู้อะไรเธอเพียงแค่เดินมาหาเก็บขวดเพื่อนำไปขายและขออาหารจากผู้คนเท่านั้น เมื่อเธอเดินไปที่ร้านขายอาหารเธอพูดขึ้นมาว่า

“ขอข้าวหน่อย หิวข้าว อยากกินข้าว”

“นี่!ไปให้พ้นอีบ้า อย่ามาขวางหน้าร้านฉัน เนื้อตัวก็เหม็นสกปรกมอมแมม ออกไป๊!” แม่ค้าพูด

เมื่อปานได้ยินดังนั้น ถึงเธอจะสติไม่สมประกอบแต่เธอก็รู้เรื่องราวว่าที่แม่ค้าพูดนั้นคือการไล่เธอ และเธอก็เดินพรางไปเก็บขวดไป เธอเดินขออาหารไปเรื่อยๆแบบนี้อยู่หลายร้าน ซึ่งแม่ค้าแต่ละร้านก็ได้ไล่เธอแบบนี้ทุกคนจนเธอเดินมาเจอป้าศรีเธอก็ได้เดินเข้าไปขอข้าวกับป้าศรี

“ศรีๆ หิวข้าว ขอข้าวหน่อย อยากกินข้าว” ปานพูด

เมื่อป้าศรีได้ยินดังนั้นจึงซื้อข้าวถุงนึงและกับข้าวให้อีกสองถุงให้กับปานพร้อมกับเดินไปซื้อน้ำขวดนึงแล้วมาให้ปานแล้วบอกกับเธอว่า

“อ่ะนี่ ข้าวและก็น้ำนะปานเอากลับไปกินที่บ้านนะ” ป้าศรีพูดพร้อมกับหยิบเงินให้ปานจำนวนหนึ่ง

ซึ่งปานเมื่อเธอเห็นดังนั้นจึงยิ้มออกมาด้วยความสุขอย่างมากแล้วรีบไหว้พร้อมกับรับของที่ป้าศรียื่นให้มา เมื่อเธอได้รับของแล้วเธอจึงเดินกลับไปที่บ้านและไปนั่งกินข้าวอย่างมีความสุข เธอรีบกินจนสำลักเพราะความหิว