ผีแม่มาน : ตรีเนตร

นิยายสั้นสยองขวัญ (Horror/ Chiller)

โดย : ตรีเนตร
ลิขสิทธิ์ : Magic Time Media

ที่จริงแล้วเรื่องนี้เกิดขึ้นที่อีสานเขาจะเรียกผู้หญิงท้องว่า “แม่มาน” คือหญิงที่กำลังตั้งครรภ์นั่นแหละแต่ถ้าหญิงหรือชายไม่มีทารกในท้อง แต่ท้องกลับพองโตผิดปกติเรียกว่า “ท้องมาน” หรือคนท้องมานเฉยๆ  ไม่มีคำว่าแม่นำหน้าคำมาน

แม่มานดุ ไม่ได้หมายถึง หญิงมีครรภ์หรือมีท้องมีใส้เที่ยวพาท้องโย้ ๆ ไปเกะกะระรานใครให้เดือดร้อน แต่หมายถึง วิญญาณของหญิงมีครรภ์ที่ตายทั้ง ๆ ที่ลูกยังอยู่ในท้องคนเมืองจะบอกผีตายท้องกลมนี่แหละ เที่ยวหลอกหลอนใครต่อใครให้วุ่นวายไปหมด หลังจากสงครามมหาเอเชียบูรพาสงบลงแล้ว ได้เกิดเรื่องน่ากลัวและตื่นเต้นขึ้นเรื่องหนึ่งที่จังหวัดร้อยเอ็ด เป็นเรื่องเกี่ยวกับผีตายท้องกลมออกอาละวาดหลอกหลอนผู้คนในตัวเมืองร้อยเอ็ดหลายราย

ผู้หญิงที่ตายท้องกลมคนนี้มีเชื้อสายคนจีน เป็นลูกสาวเจ้าของร้านขายยาร้านหนึ่งในตลาด เพิ่งแต่งงานได้ 7-8 เดือน กำลังท้องโตเต็มที่ก็มามีอันด่วนจากโลกนี้ไปเพราะอหิวาตกโรคซึ่งชาวบ้านเรียกกันว่าโรคห่าระบาดที่ไหนชาวบ้านตายกันเป็นเบือที่นั้น สมัยนั้นยังไม่มีวัคชีนคุณภาพดีเหมือนสมัยนี้ เมื่อลูกสาวตายท้องกลม ก็นำศพไปฝังที่ป่าช้าจีน ป่าช้าจีนในสมัยก่อนนั้น รกชัฏน่ากลัวมากมีบ้านเรือนผู้คนตั้งอยู่ห่างกันประปราย มีตันไม้ใหญ่ ขึ้นอยู่ตามข้างถนนร่มครึ้ม ใกล้กับป่าช้าจีน เป็นที่ตั้งของโรงเรียนประถม มีบ้านพักครูอยู่ 2-3 หลัง

หลังจากพิธีฝังผีสาวตายท้องกลมไปได้ 2-3 วันแล้ว ในตอนค่ำวันหนึ่ง ทิดดอนอาศัยขับขี่สามล้อรับจ้างก็ได้ปั่นสามล้อคู่ชีพเพื่อส่งครูที่กลับจากธุระค่ำมืด พอขากลับทิดดอนต้องเบรกรถสามล้อตัวโก่ง ด้วยมีหญิงสาวคนหนึ่งอุ้มทารกไว้แนบอก ถลันออกจากเงามือข้างถนนโบกมือให้หยุด ทิดดอนมองหน้าหญิงนั้นไม่ถนัด เพราะบริเวณนั้นมืดสลัว มีไฟกิ่งจากเสาไฟฟ้าอยู่ห่างออกไปแต่จากเครื่องแต่งกายพอจะทราบได้ว่าเธอสวมใส่ชุดขาวแบบชุดนอน บริเวณที่เธอโผล่พรวดออกมานั้น มีบ้านพักครูอยู่ 2-5 หลัง

ด้านทิศตะวันออกของบ้านพักครูก็เป็นป่าช้า

“ไปส่งตลาดนะ” หญิงนั้นบอกเสียงเย็นยะเยือก

“ครับ”

ทิดดอนรับคำสั้น ๆ เกิดความรู้สึกหนาวเหน็บเข้าถึงไขสันหลัง ทั้ง ๆ ที่เป็นหน้าร้อน เพิ่งจะทุ่มแต่บรรยากาศมันเงียบวังเวงชอบกล เมื่อหญิงสาวอุ้มทารกน้อยขึ้นนั่งบนเบาะสามล้อเบาหวิวรถไม่ไหวยวบเลย ทิดดอนชักแปลกใจ แต่ไม่แสดงอาการออกมาให้เห็น

“ไปลงที่ไหนครับ?”

“สี่แยกร้านขายยาเจ๊กฮู”

หญิงลึกลับบอกเสียงกระเส่าทิดดอนรีบปั่นสามล้อออกไปทันที ถนนสายนี้ยามค่ำคืนแทบจะปราศจากผู้คนเดินไปมา จะมีบ้างก็จักรยานสองล้อไม่กี่คันของพวกหนุ่มสาวเท่านั้น เมื่อสามล้อถูกปั่นไปเรื่อย ๆ หญิงลึกลับนิ่งเงียบตลอดเวลา แต่ทิดดอนเริ่มรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นกับสามล้อของตน

“รถสามล้อหนักขึ้น ๆ ปั่นลำบากยิ่งขึ้นเหมือนกับมีคนขึ้นนั่งสัก 2 คน พอผ่านหน้าโรงพยาบาลถึงบริเวณที่มีแสงไฟสลัวริมรั้วโรงพยาบาล สามล้อก็มีน้ำหนักเพิ่มมากขึ้นจนปั่นต่อไม่ไหว กลิ่นเหม็นคล้ายหนูตายโชยมาแตะจมูกกึก ทิดดอนขนลุกซู่ทันที เหลียวไปมองเบาะหลังรถ

คุณพระช่วย!