จอมปลวกผีสิง : ตรีเนตร

นิยายสั้นสยองขวัญ (Horror/ Chiller)

เชนวิ่งไล่กวาดตามหลังมาถึงแนวป่าท้ายหมู่บ้าน มองตามร่างของชัดที่มุดหายเข้าไปในพงไม้ข้างหน้า ในเวลาใกล้ค่ำเช่นนั้นทำให้สายตาของเขาเพ่งมองจุดที่ลูกมุดเข้าไปทำให้เขามาหยุดยืน ณ ตรงนั้น แต่ครั้นมายืนรอดูความเคลื่อนไหวทุกอย่างก็ยังคงเป็นปกติ ขณะที่บรรยากาศเริ่มมัวซัวลงทุกขณะ ๆ ความโกรธกรุ่นที่มีอยู่ก่อนนั้นหายไปหมดคงเหลือเพียงความห่วงใย

“ชัด ออกมาเถอะลูก พ่อไม่ตีแล้ว”

เงียบ!

ไม่มีเสียงใด ๆ เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ยิ่งทำให้ผู้เป็นพ่อร้องตะโกนเรียกอยู่ไม่ขาดเสียงเมื่อเห็นว่าไม่ได้ผลก็เริ่มต้นคิดใหม่เดินไปบ้านเพื่อนหวังว่าลูกจะต้องกลับออกจากพุ่มไม้วกกลับไปบ้านเพื่อน แต่จนแล้วจนรอดเวลาเป็นชั่วโมงแล้ววี่แววลูกชายก็ยังไม่มี เชนจึงย้อนกลับไปค้นหาอีกครั้งปากก็ตะโกนร้องเรียกไปเรื่อยๆ

“ฮือๆ” เสียงร้องฮือ ๆของเด็กชายทำให้เท้าของเชนชะงักหัวใจที่ร้อนรุ่มเพราะความห่วงใยลูกตีตื้นขึ้นมาเป็นกอง ปากก็ร้องเรียกชื่อขึ้นมาด้วยความยินดี

“ชัด ชัด ใช่ไหมลูก”

แต่ยิ่งก้าวก็ยิ่งลึกเข้าไปทุกขณะแต่ไม่ปรากฏร่างของบุตรชาย แต่เสียงร้องยังคงได้ยินชัดในหูอยู่เช่นนั้นดังเดิม ลมเย็น ๆ ปะทะเข้ากับร่างของเชนทำให้ขนตามเนื้อตัวลุกซู่อย่างประหลาด แต่เขาๆไม่มีเวลาจะใส่ใจกับอาการที่เกิดขึ้นกับเขาเพราะหัวใจอยู่ที่ชัดลูกชาย เขาหันไปเห็น”จอมปลวกใหญ่”ใต้โดนต้นไม้ใหญ่ เพราะเสียงร้องของลูกชายดังลอดออกมาจากที่นั่น เชนเชื่อว่าลูกของเขาต้องบังอยู่ที่จอมปลวกใหญ่นั้น เท้าของเขาจึงรีบก้าวเข้าไปหาจอมปลวกนั้นไวเท่าความคิด

“ชัด ชัด ใช่ไหมลูก”

“ฮิ ฮิ ๆ”

แทนที่จะเป็นเสียงขานรับจากชัดลูกชายกลับเป็นเสียงเด็กหัวเราะ เชนหมุนตัวด้วยความเร็วพร้อมไฟฉายในในมือสาดกระทบเข้ากับร่างของเด็กชายที่ยืนอยู่เบื้องหลัง คิ้วของเคนขบวนเข้าหากันความดีใจที่มีก่อนหน้านั้นเล็กน้อยหดหายกลายเป็นความประหลาดใจ

“เฮ้ย ไอ้หนู  แกมาที่นี่ได้ไง มืดๆ อย่างนี้”

ทันใดนั้นใบหน้าของเด็กชายที่มองดูน่ารักและร่าเริงได้เปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อย แววตาตัดพ้อมองกับเขานิ่งๆ พร้อม ๆ กับร่างยืนโดดเด่นอยู่เมื่อครู่นี้ก็เลือนหายไปกับตา หัวใจของเชนแทบหยุดเต้นยืนตัวแข็งทื่อ มือถือไฟฉายสั่นระริกแต่ขยับเขยื้อนไม่ได้ เช่นเดียวกับขาทั้งสองข้าง ทั้งที่สมองมันสั่งให้ออกวิ่งแต่เชนกลับทำอะไรไม่ได้ กระทั่งทุกอย่างกลับเข้าสู่ความเงียบเยือกเย็นลมเริ่มพัดปะทะร่างของเชนคราวนี้เองที่เขาขยับเท้าได้เดินแกมวิ่งออกจากจอมปลวกแห่งนั้นทะลุออกมาทางด้านทุ่งโฃ่ง

เชนมายืนหอบหายใจแรงลมแทบใส่ก็ต่อเมื่อมาถึงรั้วบ้าน เมื่อมองเข้าไปในบ้านก็ต้องงงอีกครั้งเมื่อเห็นแม่และคนอื่น ๆ นั่งคุยกันอยู่ใต้ถุนบ้าน

“อ้าวเชน ไปไหนมา”

“ผมไปหาชัดมานะแม่”

เชนตอบเสียงยังเหนื่อยหอบไม่หายจากนั้นเขาก็เล่าทุกอย่างให้ทุก ๆ คนฟัง