บ่วงบรรพกาล : ก.ไกรศิรกานท์

นิยายสั้นย้อนยุค ฉากสมัยโบราณ อิงประวัติศาสตร์ (Historical/ History)

โดย : ก.ไกรศิรกานท์
ลิขสิทธิ์ : Magic Time Media

ชายชราเดินลงมาจากชั้นสองของพิพิธภัณฑสถานแห่งนั้นด้วยสายตาเลื่อนลอย ตรงฝาผนังมีบอร์ดจัดแสดงป้ายนิทรรศการรำลึกถึงนายทหารหนุ่มคนหนึ่งที่ถูกไฟฟ้าช็อตจนถึงขั้นเสียชีวิต ในขณะที่เขากำลังปฏิบัติหน้าที่ช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัยครั้งใหญ่เมื่อหลายปีก่อน

ยังไม่ทันจะสาวเท้าเข้าไปอ่านดูรายละเอียดใกล้ ๆ ภาพเคลื่อนไหวของใครคนหนึ่งก็แวบเข้ามาทางหางตาเสียก่อน

เขามองเห็นหลังของหญิงวัยเกษียณคนหนึ่งไหวๆ ทั้งที่ดูเหมือนว่าเขาจะเดินตามหล่อนออกมาติด ๆ ทว่าก็ตามไม่ทันอีกเช่นเคย อายุที่ปาไปเกือบจะเก้าสิบปีเข้าไปแล้วในปีนี้ ทำให้พละกำลังแห่งบุรุษเพศลดน้อยถดลงไปอย่างเห็นได้ชัด  บางครั้งเขาก็อยากจะกลับไปเป็นเด็กอีกสักครั้งหนึ่ง เพราะอย่างน้อยวัยเด็กก็เป็นวัยแห่งความหวัง ความฝัน และอนาคต เป็นวัยที่ยังคงเหลือช่วงเวลาในชีวิตอีกยาวนาน…นานพอที่จะกระทำภารกิจบางอย่างให้ลุล่วงสมความตั้งใจ

แน่ล่ะ ภารกิจบางภารกิจนั้น มันก็กินระยะเวลายาวนานเกินกว่าช่วงชีวิตของคน ๆ หนึ่งจะกระทำได้สำเร็จ!
.
.
.

วรนคร จุลศักราช ๘๑๒

[ตรงกับ พุทธศักราช ๑๙๙๓ อ้างอิงตามพงศาวดารเมืองน่าน (ในพงศาวดารโยนก กล่าวว่าตรงกับ จุลศักราช ๘๐๕ (พ.ศ.๑๙๘๖)]           

เสียงยอดตาลถูกโค่นหักลงมายอดแล้วยอดเล่าด้วยมหิทธานุภาพของปืนใหญ่ ทำให้ดรุณีวัยกำดัดที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะกระจกกรอบไม้สักบานใหญ่สะดุ้งเล็กน้อย ทว่าขัตติยมานะก็ทำให้เธอสามารถรวบรวมกำลังใจไว้ได้เป็นปกติในระยะเวลาเพียงชั่วเหยี่ยวกระหยับปีก

“คืนนี้เสียงปืนใหญ่ดังถี่กว่าทุกคืนเน้อ เจ้านางน้อย”

‘เจ้านางน้อย’ หันไปสบสายตากับเจ้าของเสียงหวานใสนั้น ปีนี้ ‘พี่เลี้ยง’ ของเธอน่าจะอายุล่วงเลยวัยเบญจเพสไปแล้ว ในขณะที่เธอเพิ่งก้าวผ่านวัยสาวสิบหกมาได้ไม่นาน ช่วงชีวิตสิบกว่าปีที่ผ่านมาเป็นเครื่องพิสูจน์ได้เป็นอย่างดี ว่าพี่เลี้ยงของเธอคนนี้ยอมแม้กระทั่งเอาคอของตนขวางทางดาบเอาไว้ก็ย่อมได้ เพื่อให้เจ้าเจ้านายของตนอยู่รอดปลอดภัย…เจ้านางน้อยเชื่อมั่นเช่นนั้น

“แล้วพี่จำปากลัวบ่?”

เธอยิ้มให้จำปา ซึ่งอาจเรียกได้ว่าเป็นทั้งต้นห้อง เป็นทั้งพระพี่เลี้ยง พี่สาว เพื่อนเล่น หรือแม้กระทั่งมารดาอีกคนหนึ่งของเธอเอง แม้ว่าวัยของจำปาและเจ้านางจะห่างกันไม่ถึงห้าปีก็ตาม

‘เจ้านางน้อย’แสร้งหยิบขี้ผึ้งในตลับงาช้างสีดำขลับที่วางอยู่หน้ากระจกเครื่องแป้งขึ้นมาทาริมฝีปากบาง ๆ ของตนเอง ฤดูหนาวมักหอบเอาอากาศแห้งมาด้วย เจ้านางน้อยไม่ชอบฤดูหนาว เพราะมันทำให้ผิวของเจ้านางน้อยแห้งและหลุดลอกเป็นขุย แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อตัวเองเกิดมาเป็นพระราชธิดาของเจ้านครทางเหนือซึ่งมีอากาศเย็นอยู่เกือบตลอดทั้งปี