ปกรณัมต่างภพ : ก.ไกรศิรกานท์

นิยายสั้นเสียดสีสังคม (Satirize the Society) นิยายสั้นแนวแฟนตาซี (Fantasy)

โดย : ก.ไกรศิรกานท์
ลิขสิทธิ์ : Magic Time Media

“เอ็งตัดสินใจได้หรือยัง ว่าเอ็งจะไปกับพวกนั้น หรือว่าเอ็งจะอยู่ที่นี่?”

ริมฝีปากเหนือเคราสีขาวโพลนที่ถูกปล่อยทิ้งยาวไปจนเกือบถึงเอว เอ่ยถามผมติดต่อกันเป็นวันที่สิบแล้ว…นับถึงวันนี้ ทว่าจนแล้วจนรอดผมก็ยังหาคำตอบให้แกไม่ได้

แกยังคงนั่งอยู่ที่เดิม มุมอับ ๆ ข้างท่อน้ำทิ้ง…ที่ถูกทิ้งลงมาจากนครเหนือพิภพ

เวลาที่แกนั่งแบบนี้ ร่างผอม ๆ ของแกก็แทบจะถูกกลืนหายไปทั้งร่างด้วยการอำพรางจากกลุ่มเครายาวสีขาวโพลนของแกเอง ผู้เฒ่าผู้แก่ที่อายุเลยศตวรรษไปแล้วหลายคนพูดกันว่า เมื่อได้เห็นหน้าแกทีไรก็อดนึกไปถึงตัว ‘ชีเปลือย’ ในนิทานปรัมปราที่แต่งโดยกวีเอกผู้เลื่องชื่อสมัยเมื่อเกือบสามพันปีก่อนไม่ได้

ชาวนครใต้พิภพรุ่นก่อน ๆ รู้จักนิทานปรัมปราเรื่องนั้นผ่านตำราเรียนในหลักสูตรแกนกลางที่ถูกส่งตรงมาจากรัฐบาลของนครเหนือพิภพ แต่ทว่าคนรุ่นหลังอย่างผมไม่มีใครเคยได้ยินนิทานปรัมปราเรื่องนั้น รู้แต่เพียงว่ามังกัสดอร์น — สัตว์สี่เท้ามีปีก ครึ่งม้าครึ่งกวางครึ่งมังกร ที่สามารถดำน้ำก็ได้ เดินบนพื้นพิภพก็ได้ และบินบนอากาศก็ได้ ซึ่งนักวิทยาศาสตร์ของนครเหนือพิภพเพิ่งจะ ‘สร้าง’ ขึ้นได้จากนวัตกรรมพันธุวิศวกรรมขั้นสูงเมื่อประมาณพันกว่าปีที่ผ่านมานั้น ก็ได้แนวคิดมาจากสัตว์พาหนะคู่ใจของตัวละครเอกในนิทานปรัมปราเรื่องเดียวกันนี้

คงมีชาวนครใต้พิภพอย่างเราเพียงน้อยคนเท่านั้น ที่ไม่อยากจะเป็นเจ้าของมังกัสดอร์น เพราะที่นครใต้พิภพแห่งนี้ไม่มีมังกัสดอร์นแม้เพียงสักตัวเดียว คนที่นี่ไม่มีใครเคยเห็นตัวเป็น ๆ ของมัน ยกเว้นคนที่ได้ขึ้นไป ‘เที่ยว’ ที่นครเหนือพิภพ ซึ่งก็จำกัดสิทธิไว้แต่เพียงเจ้าหน้าที่ระดับสูงของนครใต้พิภพเท่านั้น ในคราวที่มีการประชุมหรือต้องไปรับนโยบายสำคัญต่าง ๆ จากนครเหนือพิภพมาถ่ายทอดและปฏิบัติ พลเมืองชาวนครใต้พิภพอย่างพวกเราจึงได้เห็นและรู้จักมังกัสดอร์นแค่เพียงในสื่อประเภทต่าง ๆ ที่ถูกส่งตรงมาจากนครเหนือพิภพเท่านั้น ทั้งนี้ก็เพราะว่ามังกัสดอร์นเป็น ‘สมบัติ’ ของชาวนครเหนือพิภพที่ชาวนครใต้พิภพไม่มีสิทธิ์ที่จะครอบครอง…เฉกเช่นเดียวกันกับ ‘สมบัติ’ อีกหลายต่อหลายชนิดที่คล้ายจะเป็นสัญลักษณ์แห่งการแบ่งเกรดแบ่งชั้นระหว่างพลเมืองทั้งสองพิภพก็ไม่ปาน

คนรุ่นใหม่บางกลุ่มชอบเรียกนครเหนือพิภพว่า ‘เมืองบน’ และเรียกนครใต้พิภพที่เราอาศัยอยู่นี้ว่า ‘เมืองล่าง’ แต่แกไม่เห็นด้วย แกบอกว่าเมืองบนนั้นอยู่สูงขึ้นไปจากนครเหนือพิภพอีกหลายร้อยไมล์อวกาศ

ผมเคยถามแกว่า ‘รู้ได้ยังไง?’

แกตอบทีเล่นทีจริงว่า ‘รู้ซิ ก็ข้ามาจากที่นั่น!’

แกไม่ใช่แอนดรอยด์ แกเป็นมนุษย์เหมือนกับผมและคนอื่น ๆ ในนครใต้พิภพแห่งนี้ ใคร ๆ ก็เรียกแกว่า ‘ปู่โสม’ ไม่มีใครรู้หรอกว่าแกมีอายุเท่าไรแล้ว ผมเองก็ไม่รู้ นับตั้งแต่ที่ผมจำความได้ ผมก็เห็นแกอยู่เป็นผู้อาวุโสในเมืองนี้แล้ว ผมเคยถามพ่อกับแม่ ท่านทั้งสองก็บอกผมแต่เพียงว่า

‘ตั้งแต่พ่อกับแม่เกิดมา ก็เห็นแกอยู่ที่นี่แล้วล่ะ’