ท้องไม่มีพ่อ : ตรีเนตร

นิยายสั้นแนวชีวิต ดราม่า (Drama)

โดย : ตรีเนตร
ลิขสิทธิ์ : Magic Time Media

โลกเรานี้เปรียบเหมือนเวทีละครโรงใหญ่ ทุกคนที่เกิดมาอย่างมีบทบาทและหน้าที่แตกต่างกันไป แต่ผลสุดท้ายก็ต้องจบบทบาทของตนเองเข้าไปนอนในโลงศพใบเล็กเหมือนกันหมดทุกคน ในช่วงที่มีชีวิตอยู่ใครทำดีและชั่วเอาไว้อย่างไร ผลมันย่อมติดตามสนองเสมอไม่มีข้อยกเว้นทั้งเศรษฐีและยาจก

วงเดือนเป็นลูกสาวของอาตือผู้มีอันจะกินคนหนึ่งในอำเภอเล็ก ๆ แถวภาคเหนือ ความจริงอาตือเป็นคนจีนพุงพลุ้ยหัวเถิกอายุก็เข้าสู่วัยกลางคนแล้ว แต่ชาวบ้านเรียกอาตือกันจนติดปากตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ ลูกสาวของอาตือมีอยู่หลายคน วงเดือนนั้นเป็นคนกลางคือเธอจะมีพี่ชายหนึ่งคนและน้องสาวอีกหนึ่งคน

ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด วงเดือนเป็นผู้ที่มีรูปร่างหน้าตาและผิวพรรณดีกว่าเพื่อน เจ้พินเมียของอาตือทั้งหวงและห่วงลูกสาวคนนี้มาก พอเรียนจบ ม.3 ในสมัยนั้นก็ส่งไปเรียนต่อในกรุงเทพฯ กับพี่ชายโดยให้พักอยู่บ้านญาติซึ่งมีฐานะดีเช่นเดียวกัน

“เฮ้อ…คิดถึงวงเดือนมันจังเลย” เจ้พินพูดไทยไม่ค่อยชัดนักหรอก เวลาตอนบ่ายแก่ๆ แสงแดดไม่แรงนัก แกชอบมานั่งคุยกับป้าชื่น ซึ่งมีร้านค้าอยู่ติดกันที่โต๊ะโคนต้นหูกวางเพราะค่อนข้างร่มรื่น

“พูดถึงวงเดือนอีกแล้ว” ป้าชื่นทำหน้าเบื่อ

 “มันเพิ่งไปอยู่กรุงเทพฯ ได้ 3 เดือนเท่านั้น ลี้อพูดถึงทุกวันเลย”

“ก็อั๊วคิดถึงมันนะซิอาชื่น ปีนี้ลูกสาวคนเล็กอั้วไปเรียนด้วยอีกคนหนึ่ง”

วันเวลาผ่านไปอย่างติดปีก ตอนนี้วงเดือนเหลือเวลาอีกไม่กี่เดือนก็จะจบพาณิชย์แล้ว เจ๊พินพอได้รับจดหมายก็มาคุยอวดกับป้าชื่นทันที ตรงที่เก่าเวลาเดิม

“นี่อาชื่น อาวงเดือนใกล้จบแล้วรู้มั้ยจะได้กลับบ้านชะที”

“อะไรกันเจ๊พิน” น้าวุฒิ ซึ่งมานั่งอยู่ด้วยหัวเราะเบาๆ

“วงเดือนมันก็กลับบ้านทุกเดือนลื้อยังคิดถึงอีกเหรอ”

“ใช่ซิก็ลูกสาวอั้วนี่ ต้องระวังให้ดี ไม่อยากให้เป็นแบบอาลัยลูกสาวอาใจ”

“ทำไมเหรอ” น้าวุฒิยังไม่รู้เรื่องราวของที่เกิดขึ้นภายในหมู่บ้าน

เพราะไปๆ มาๆ ระหว่างบ้านกับกรุงเทพฯ บ่อยๆ เพื่อค้าชาย

“อ้าว…ลือไม่รู้เหรอ” เจ้พินเริ่มนินทาลูกสาวของเพื่อนบ้านทันที

 “อาใจอีเป็นทหารอยู่ในค่ายๆ ยังไงล่ะ ส่งลูกสาวไปเรียนที่กรุงเทพฯ ยังไม่ทันจบก็ท้องโตออกมาแต่งงานกลางคัน ดีนะที่ผู้ชายมันยอมรับ”

“มิน่าล่ะ…” น้าน้ำวุฒิจีบปากจีบคอพูดต่อ

 “ฉันเห็นมันท้องไม่กี่เดือนก็คลอดแล้ว แสดงว่าคงได้กันก่อนแต่ง”

“แหงอยู่แล้วล่ะ” เจ้พินชักติดลมเมื่อได้คนคุยถูกคอ

“แหมไปเรียนไม่เท่าไหร่ ควงผู้ชายกลับมาเที่ยวบ้าน แล้วนี่เขาว่าตอนแรก ผู้ชายมันจะไม่ยอมรับด้วยนะ อาใจต้องจัดการเป็นเจ้าภาพแต่งงานให้เองหมด ลูกเขยไม่ต้องเสียสักบาท คิดดูซิเป็นฉันนะไม่ยอมแน่”

“อ้าว…” ป้าชื่นที่นั่งฟังนิ่งอยู่นานแล้วขัดขึ้น

“แล้วลื้อจะทำยังไงล่ะ”

“ก็เอามันติดคุกนะชิถามได้”

“ให้มันจริงเถอะน้า กลัวจะร้องให้ขี้มูกโป่ง”

“ไม่มีทาง อาวงเดือนไม่เป็นอย่างนั้นแน่”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *