เธอจะมารัก หรือมากั๊กกันแน่ (18+) : อลัมบรา

นิยายสั้นวาย หญิง-หญิง (YURI) นิยายสั้นแนวชีวิต ดราม่า (Drama)

โดย : อลัมบรา
ลิขสิทธิ์ : Magic Time Media

เข้าสู่ฤดูหนาว

หนาวมากเลยวันนี้ ฉันเองขี้เกียจตื่นไปโรงเรียนอย่างมาก อยากนอนอยู่ใต้ผ้าห่ม เตียงนุ่มๆแบบนี้ไปทั้งวัน เห้อ…. ฉันพยายามดึงร่างกายของตนเองและกำลังเถียงกับตัวเองอยู่ว่า อาบน้ำหรือไม่อาบน้ำก่อนไปโรงเรียนดีวะ เอาวะอาบก็อาบ พร้อมลุกและบิดขี้เกียจไปมา พอเข้าห้องน้ำเปิดฝักบัวเท่านั้นแหละร้องลั่นบ้านเลย อ่อลืมบอกว่าบ้านของฉันไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่น และบ้านของฉันนั้นตั้งอยู่ชนบท มีแต่ทุ่งนาและไร่นาของชาวบ้าน เวลาเข้าฤดูหนาวทีไรนะ บอกเลยโคตรหนาว หนาวชนิดว่าเข้ากระดูกจนบางครั้งแบบมือชาหรือเท้าชากันเลยทีเดียว

มีแต่พูดอยู่นั่นจนลืมแนะนำตัวเองเลย ฉันเองมีนามว่า “ริสา” เรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 6 เรียนอยู่ที่โรงเรียนในตัวอำเภอเลย เวลาไปโรงเรียนก็ให้แม่ไปส่ง อ๋อ…ฉันมีแฟนแล้วนะ แฟนของฉันชื่อ “พี่ฮาย” เขาเป็นผู้หญิง แต่ออกห้าวๆ นิดนึงหรือใครๆเขาเรียกพี่ฮายว่าสาวห้าวนั้นแหละ พี่ฮายเขาเป็นพี่ฉันอีก แหม๋ใครจะไม่รู้ล่ะเนอะเรียกพี่ขนาดนี้เขาก็ต้องแก่กว่าหล่อนอยู่แล้วป่ะ 5555 เออ..นั่นแหละพี่เขาเรียนอยู่ปี 1 ที่มหาวิทยาลัยดังในตัวจังหวัด แต่ทางบ้านฉันไม่รู้ว่าคบกับพี่ฮาย เพราะว่าอายพ่อแม่เลยไม่กล้าพูดหรือบอกพวกแกไปตามตรง ฉันไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นไหม แต่ฉันเองไม่กล้าเปิดเผยเรื่องความรักกับครอบครัว

ความรักของฉันกับพี่ฮายไปกันได้ดีอย่างมาก และระยะทางของฉันกับพี่เหมือนจะไม่ใช่อุปสรรคของเรา ซึ่งจากบ้านฉันเข้ามาในตัวจังหวัดเป็นระยะทาง 60 กิโลเมตรได้ ถือว่าไกลไหมก็ไกลอยู่แหละ นั่งรถประจำทางก็ประมาณ 2 ชั่วโมงได้ เพราะกว่าจะถึงเขาก็รับผู้โดยสารมาตลอดทางมันเลยทำให้เสียเวลาไป

ขอเล่าก่อนที่จะมาคบกับพี่ฮายนะคะ เรารู้จักกันทางเฟซบุ๊ค พี่เขาเป็นคนแอดเรามาก่อน ละชอบมากดไลค์รูปเราเป็นประจำ จนวันหนึ่งเขาทักเขามาจีบ เราเลยได้เริ่มคุยกันตั้งแต่วันนั้นเลยค่ะ จนได้คบกันเป็นแฟน ในช่วงแรกๆ ฉันเหมือนคนหลงในความรักอย่างมาก เจอกันอาทิตย์ละสามครั้งได้ ไม่ต้องแปลกใจหรอกว่าฉันไม่เรียนหรอ เพราะใช่ ไม่เรียนเพราะมัวแต่โดดเรียนไปหาพี่เขาตลอดเลย

หลังจากที่ฉันเจอพี่ฮายได้ 1 เดือน ภายในหนึ่งเดือนนั่นฉันนัดเจอพี่ฮายอยู่ที่ข้างนอกเสมอ ส่วนมากจะเจอกันที่คาเฟ่เป็นส่วนใหญ่ วันนั้นฉันได้โดดเรียนมาหาพี่ฮายและนั่งรถประจำทางมาและลงอยู่ที่หน้ามหาวิทยาลัยของพี่ฮาย แล้วรอพี่ฮายมารับ ฉันยืนรออยู่สักพัก พี่ฮาก็ขับรถยนต์มารับ ฉันจึงรีบเดินเข้าไปนั่งในรถ และพี่ฮานก็ใช้มือ ที่นิ้วเรียงยาวสวยงาม ค่อยๆ ลูบที่หัวของฉันอย่างอ่อนโยน แล้วถามฉันว่า

“รอพี่นานไหมบี๋” เราใช้เรียกแทนซึ่งกันและกัน คนเป็นแฟนกันเนอะ 5555

“ไม่นานค่ะ” พร้อมยิ้ม และเคลิ้มกับการลูบหัวของพี่ฮายพร้อมกับแอร์ในรถเย็นสบาย

“กินข้าวมายังคะ” พี่ฮายถามต่อ

“ยังค่ะ”

“งั้นเราไปกินข้าวกันนะคะ”

“ได้ค่ะ”