ท้องฟ้าสีเทา กับ ความเศร้าของวัลลี : Wind life

นิยายสั้นแนวชีวิต ดราม่า (Drama)

โดย : Wind life
ลิขสิทธิ์ : Magic Time Media

ในคืนๆหนึ่งท่ามกลางสะพานลอยขนาดใหญ่ที่มีรถสัญจรกันไปทั่ว แสงจากเสาไฟที่ส่องสว่างไปยันทุกบริเวณ เสียงรถบรรทุกที่วิ่งด้วยความเร็วประมาณ 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ในบรรยากาศแบบนี้ไม่มีใครสามารถข่มตาลงนอนได้ แต่กับบางคนที่ไม่มีทางเลือกอะไรมากมายนักการได้มานอนที่นี้ถือเป็นทางออกทางเดียวในชีวิต ความลำบากเป็นสิ่งที่ใครก็ไม่อยากพบเจอ แต่เธอคนนี้ไม่สามารถเลือกอะไรได้เลย

“เราจะนอนกันที่นี่จริงๆ หรอจ๊ะยาย”

“ทนนอนไปก่อนนะหลานรัก เราไม่มีที่ไปแล้ว”
.
.
.

ใครจะไปคิดว่าเด็กสาววัยเพียง 15 ปี จะต้องมามีชีวิตที่ตกระกำลำบากแบบนี้ ชีวิตของเธออาภัพพ่อแม่มาตั้งแต่เด็กๆ เธอต้องอาศัยอยู่กับยายเพียง 2 คน แม่ของเธอเอาเธอมาทิ้งไว้กับยายที่บ้านเช่าแห่งหนึ่ง โดยแม่จะส่งเงินค่าบ้านและค่าใช้จ่ายมาให้ยายทุกๆเดือน เธอมีชีวิตที่ไม่ได้สมบรูณ์แบบมากนัก แต่ชีวิตของเธอในตอนนั้นก็ยังไม่ได้ถึงกับตกระกำลำบากอะไร เพราะเธอมีแม่ที่ส่งเงินมาให้ตลอด ถึงแม้ว่าแม่จะไม่เคยมาหาเธอก็ตาม

“วันนี้ท้องฟ้าสีเทามากเลยจ้ะยาย เหมือนฝนกำลังจะตก”

เสียงของวัลลีที่ตะโกนมาคุยกับยายจากหน้าประตูบ้าน ในขณะที่ยายกำลังยกหูคุยโทรศัพท์กับแม่ของเธออยู่

“ฮัลโหล เมื่อไหร่จะส่งเงินค่าบ้านมา นี่ค้างเขา 2 เดือนแล้วนะ”

“หนูก็ไม่มีเหมือนกัน นี่ก็พยายามทำงานอยู่ทำไมต้องมาเป็นภาระด้วย ไม่ต้องติดต่อมาอีกนะถ้ามีเดี๋ยวให้เอง”

แม่ของเธอตอบกลับมาด้วยถ้อยคำที่รุนแรงและน้ำเสียงที่ไม่ค่อยน่าฟังสักเท่าไหร่ เมื่อยายได้ยินแบบนี้ก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้สายตาของยายที่มองเธอชั่งว่างเปล่าและไม่รู้จะใช้ชีวิตต่อไปยังไง ยายได้แต่โทษตัวเองที่ช่วยอะไรเธอไม่ได้ ความรักและความผูกพันที่ยายมีให้เธอมันมากกว่าความรักที่เธอได้รับจากแม่แท้ๆของเธอเสียอีก

“ยาย ยายร้องไห้ทำไมจ๊ะ”

เธอถามยายด้วยความสงสัย

เธอไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอในภายภาคหน้า แต่สิ่งเดียวที่เธอทำได้ตอนนี้คือตั้งใจเรียนให้จบเพื่อจะได้ตอบแทนบุญคุณของยายที่มีให้เธอมาโดยตลอด วัลลี ถือเป็นเด็กที่มีผลการเรียนค่อนข้างดีทำให้เธอได้รับทุนเรียนดีอยู่บ่อยครั้ง เธอจึงมีเงินเก็บอยู่จำนวนหนึ่ง

“ยายขอโทษนะลูกที่ยายทำอะไรไม่ได้เลย เราคงต้องย้ายออกจากบ้านหลังนี้”

“ทำไมเราต้องยายออกด้วยจ๊ะยาย”

เธอถามยายด้วยความตกใจและความสงสัยที่มีมากมายในหัวเพราะเธอไม่เคยรู้เลยว่าที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นบ้าง สายตาที่เธอมองจ้องยายเป็นสายตาแห่งความเจ็บปวดเมื่อเห็นคนที่เธอรักมากที่สุดในชีวิตร้องไห้ต่อหน้าต่อตาโดยที่เธอไม่รู้เลยว่าสาเหตุมาจากอะไร

“เราไม่ได้จ่ายค่าเช่าบ้านมา 2 เดือนแล้ว ถ้าเดือนนี้เราไม่จ่ายเจ้าของบ้านต้องมาไล่เราออกไปแน่ๆ”