มนุษย์ป้าอีกคนหนึ่ง : ต้นชา

นิยายสั้นแนวชีวิต ดราม่า (Drama)

โดย : ต้นชา
ลิขสิทธิ์ : Magic Time Media

ก็เหมือนเช่นทุกวัน หัวลำโพงในเย็นวันนี้อวลไปด้วยควันที่เกิดจากการเผาไหม้ของเครื่องยนต์ในรถจักรแต่ละขบวน กลิ่นของมันเกาะติดเสื้อผ้า ผมเผ้าของทุกคน และแทบทุกสรรพสิ่งที่อยู่ภายในบริเวณนั้น  ในขณะที่เสียงลำโพงจากเครื่องขยายเสียงผู้ประกาศหญิงชายดังขึ้นอย่างต่อเนื่องทุกสองหรือสามนาที มันคือข้อความซ้ำๆ ที่เพียงแต่เปลี่ยนชื่อหรือคำบางคำในบางแห่งเท่านั้น

ผู้โดยสารนับร้อยอยู่ในอิริยาบถที่เกือบจะไม่ต่างกัน ถ้าไม่เร่งรีบวิ่งถลาไปที่ชานชาลา ก็มักยืนรออยู่ใกล้ขบวนรถ หรือไม่ก็เข้าไปนั่งๆ นอนๆ รออยู่ตามเก้าอี้ที่ถูกจัดเตรียมไว้ในโถงใหญ่ภายในที่มีช่องขายตั๋ว ซึ่งยามนี้มีผู้คนคึกคักมากกว่าช่วงเวลาอื่นเพราะเป็นช่วงคนเลิกงาน จำนวนคนที่ต่อแถวยาวทำให้พนักงานขายตั๋วในแต่ละช่องขยับกายตั้งตรงและมีสีหน้าขึงขังกว่าปกติ

ถัดจากชานชาลาช่องสุดท้ายที่อยู่ชิดฝั่งถนน ถังขยะพลาสติกแข็งทรงสูงระดับเอวผู้ใหญ่สี่ใบตั้งเรียงชิดเป็นกลุ่ม เวลานี้เริ่มแลเห็นชิ้นส่วนขยะโผล่พ้นปากขอบถัง หญิงร่างอ้วนวัยยี่สิบเศษคนหนึ่งยืนค้นหาขวดเปล่าพลาสติกภายในถัง เมื่อพบแล้วก็ใส่ลงในถุงใบใหญ่ที่เตรียมไปอย่างคล่องแคล่ว มือเปล่าของเธอหยิบจับสิ่งต่างๆ ในถังนั้นโดยไม่มีอาการรังเกียจแม้แต่น้อย

จังหวะหนึ่งคล้ายกับว่าเธอเห็นบางอย่างที่สะดุดตาถูกทับเทินด้วยสิ่งอื่น จึงรีบล้วงมือลงไปเพื่อดึงมันขึ้นมา แรงดึงกับของชิ้นนั้นทำให้บรรดาขวดเปล่าพลาสติกที่อยู่ด้านบนสี่ห้าใบหล่นจากถังลงบนพื้น กระเด็นบ้าง กลิ้งบ้างต่อไปอีกสามสี่เมตร แต่เธอไม่สนใจเพราะมัวแต่มองกระเป๋าถือในมือที่หยิบขึ้นมาได้ เธอจับหูของมันอ้าออกเพื่อมองดูภายใน พยายามล้วงมือเข้าไปสำรวจทุกซอกมุม เมื่อไม่พบสิ่งที่คาดหวังจึงโยนใส่ถังขยะตามเดิม ทำท่าจะก้มลงค้นหาขวดเปล่าต่อไป แต่นึกขึ้นได้จึงมองหาขวดที่กระเด็นตกลงไปบนพื้น

ขณะนั้น ห่างออกไปไม่ไกล หญิงร่างเล็กวัยห้าสิบต้นๆ สวมเสื้อยืดเข้ารูปคอกลมสีเขียวและกระโปรงทรงตรงสีขี้ม้าที่ซีดมากแล้วทรุดกายนั่งยองๆ  ใบหน้าเล็กๆ ในกรอบทรงผมหน้าม้าและซอยสั้นด้านหลังกำลังก้มๆ เงยๆ กับการใช้คีมเหล็กคีบขวดเปล่าที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาหย่อนลงในถุงพลาสติกสีดำขนาดใหญ่ที่วางอยู่ข้างกายซึ่งมีของบรรจุอยู่ในนั้นแล้วราวครึ่งถุง

“ดัดจริต ! ” หญิงสาวกระแทกเสียงพร้อมแลดูฝ่ายที่สูงวัยกว่าด้วยความหมั่นไส้ “อยากได้ขวดแล้วยังกลัวเชื้อโรค เชอะ !”

ฝ่ายที่ถูกต่อว่ายืนมองมาด้วยแววตาขุ่นมัว ใบหน้าของเธอไปคนละทางกับรูปร่าง ทรงผม และชุดที่สวม เพราะนอกจากสีผิวอันเหลืองซีดและจุดกระที่กระจายบนแก้มทั้งสองข้างแล้ว โหนกแก้มยังนูนชัด กับเบ้าตาลึกอย่างคนที่ขาดอาหารด้วย

เธอโต้กลับมาสองสามคำโดยที่ไม่หวังให้หญิงสาวได้ยิน แต่เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจอย่างแรง ขณะที่ฝ่ายหญิงสาวก็ไม่ยอมลดราวาศอก

“ขวดที่มึงเก็บตะกี้มันของกูนะ มันตกลงไปจากถังนี่” เธอย้ำเสียงหนัก “อีป้าขี้งก !”

“ไม่ต้องมาแสดงความเป็นเจ้าของ ขยะอยู่ตรงไหน ใครก็เก็บได้” เสียงเล็กๆ ของเธอเกือบจะน่าฟังถ้าไม่แฝงด้วยความกราดเกรี้ยว

“กูมาก่อนโว้ย !” หญิงสาวตะเบ็งเสียงดังกว่าเดิม