Murderer or Not? : wannafly

นิยายสั้นรัก ฆาตกรรม ซ่อนเงื่อน (Romance Suspense) นิยายสั้นแนวเขย่าขวัญทางจิตวิทยา (Psychological Thriller/ Minerva)

ลีโอพาคู่เดตไปดินเนอร์สุดหรูบนภัตตาคารกลางกรุง มองทัศนียภาพเบื้องล่างที่ประดับประดาไปด้วยรถราและแสงสี แอลิสมีความสุขจนลิ้มรสชาติของอาหารทุกจานเป็นรสหวานละมุนปกคลุมด้วยมวลแห่งความสุข ในสายตาของเธอไม่มีสิ่งอื่นใด นอกจากชายหนุ่มน่าหลงใหลคนนี้เพียงผู้เดียว

“คุณชอบมั้ยครับ”

“ก็ไม่แย่นะคะ” หญิงสาวตอบกลับแบบไม่ต้องคิด ทว่าไม่ลืมเว้นช่องว่างหยั่งเชิงอย่างผู้หญิงที่ออกเดตมานับไม่ถ้วน

“ผมจะทำให้คุณตอบออกมาว่าชอบให้ได้”

“จะรอนะคะ” ริมฝีปากอิ่มเหยียดยิ้มหวาน รู้สึกขวยเขินเล็กน้อยที่สายตาของคนตรงหน้าจับจ้องมาแบบไม่เว้นช่องว่างให้ได้หายใจคล่อง

แววตาของลีโอนั้นลุ่มลึก มีหลายสิ่งซ้อนทับอยู่ในนั้น ยิ่งจับจ้องยิ่งหลงใหล ยิ่งจับจ้องยิ่งรู้สึกเหมือนตกหลุมพรางเข้าไปภายใน และเมื่อตกลงไปในชั้นที่ผู้ชายคนนั้นต้องการมันก็ยากแล้วที่จะถอนตัว แอลิสขนลุกชันเมื่อรู้สึกเหมือนกับว่าสายตาคู่นั้นกำลังกลืนกินตัวเธอเข้าไป

แบบที่เธอเองก็ยินดี
.
.
.

ตำรวจนครบาลได้รับแจ้งเหตุมีหญิงสาวเสียชีวิตในม่านรูดย่านแมนฮัตตัน เมื่อเจ้าหน้าที่ทำการตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุพบว่าเหยื่อเสียชีวิตมากว่าหนึ่งสัปดาห์แล้ว

เจ้าหน้าที่นายหนึ่งสอบถามจากผู้ดูแลโรงแรมว่าเหตุใดจึงปล่อยให้ศพเหม็นเน่ายาวนานเช่นนี้ได้ ผู้ดูแลตอบเพียงว่าเขาได้จ่ายเงินค่าเข้าพักจำนวนมากกว่าราคาจริงถึงสามเท่า พร้อมยื่นกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งซึ่งได้รับพร้อมกับเงินจำนวนนั้นมาให้ ลายมือภาษาอังกฤษแบบตวัดจับใจความได้ว่า ห้ามไม่ให้ใครเข้าไปตลอดหนึ่งสัปดาห์ไม่เว้นแต่พนักงานทำความสะอาด

“แล้วคุณก็ทำตามอย่างที่เขาบอกทั้งหมดเลยงั้นหรือ ไม่มีการถามหาเหตุผลเลยหรือ” นายตำรวจถามอย่างมีอารมณ์ นี่มันปกติที่ไหนกัน ยิ่งอยู่ในช่วงที่ควรจะเฝ้าระวังอาชญากรรมเช่นนี้ยิ่งต้องตื่นตัว

“ผมไม่กล้าถามหรอกครับ ดูสิ ท้ายกระดาษมีคำสั่งห้ามถามไถ่อย่างชัดเจนเพราะเธอมีปืน”

ได้ฟังดังนั้นนายตำรวจจึงยกแผ่นกระดาษขึ้นสำรวจอีกครั้ง ข้อความที่เหลือเป็นดังที่กล่าวอ้าง

“แล้วทำไมไม่แจ้งตำรวจ”

“ผมแจ้งแล้วครับ เจ้าหน้าที่บอกกับผมว่าจะลงบันทึกประจำวันเอาไว้” นายตำรวจกุมขมับ ถามไถ่จนได้ความเพิ่มเติมว่าตลอดหนึ่งสัปดาห์นั้น นอกจากหญิงสาวที่เป็นเหยื่อก็ไม่มีใครเข้าหรือออกมาจากห้องดังกล่าวเลยแม้แต่คนเดียว พอครบกำหนดเช็คเอาท์จึงส่งพนักงานทำความสะอาดเข้าไปในห้อง แต่ก็เจอสภาพศพเป็นอย่างที่เห็นแล้ว
.
.
.

“ในนี้เป็นไงบ้าง” เมื่อจบธุระจากด้านหน้าล็อบบี้ นายตำรวจจึงย้ายตัวเองขึ้นมาบนห้องพักซึ่งเป็นสถานที่เกิดเหตุ โดยมีนายตำรวจอีกนายเข้าตรวจสอบก่อนแล้ว

เศษผมมากมายบนพื้น และกระจกเงาที่สะท้อนภาพร่างเปลือยเปล่าในสภาพผมสั้นกุดนั่งโงนเงนอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกกับสภาพศพสุดพิลึก แน่นอนว่าไม่ใช่คดีฆาตรกรรมธรรมดา…

นายตำรวจอีกนายถอนหายใจแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาผู้มาใหม่

“คุ้น ๆ มั้ยล่ะ”

“…” คนที่ได้ฟังเรียบเรียงความคิดในสมองแล้วคล้ายว่าระบบหายใจจะทำงานขัดข้องไปหนึ่งจังหวะ

‘Barber killer’ ก่อคดีรายที่เจ็ดแล้ว”

และคนที่ได้ฟังก็ไม่อยากที่จะยอมรับความจริงเอาเสียเลย