ลวงรักจ้าวซาตาน : พรพระจันทร์

นิยายสั้นวาย ชาย-ชาย (YAOI) นิยายสั้นอิโรติค 18+ (Erotic) นิยายสั้นแนวแฟนตาซี (Fantasy)

“อ๊า ฮ้า ชะ ช้า หน่อย อื้อ อ๊า อ๊าง ตะ ตรง อ๊า ตรง นั้น อา อ๊า”

“ตรงนี้มันทำไม พูดสิ” ร่างสูงว่าก่อนกดย้ำที่จุดนั้น

“ยะ อย่า อ๊า แกล้ง กะ กู อ๊า อะ อ๊ะ”

“แล้วมันทำไมละตรงนั้น”

“อื้อ มะ มัน อ๊า สะ เสียว อ๊า มาก อื้อ จะ จะออก อ๊า” แล้วก็นั้นแหละครับน้องชายผมร้องไห้ทั้งที่ไม่ได้โดนสัมผัส

นิ้วทั้งสามถูกดึงออกความรู้สึกคือโคตรว่างเปล่าโหวงเหวงเลยแต่ก็ว่างเปล่าได้ไม่นานของแข็งยิ่งกว่านิ้วก็พยายามเข้ามาแทนที่

“เจ็บ เจ็บนะ” มือหนาเลื่อนมาสัมผัสลูบปลอมเข้าที่แก้ม เกลี่ยวนไปมาเบาๆก่อนที่มือนั้นจะเลยมาที่ริมฝีปากลูบวนอย่างผะแผ่วแล้วเลื่อนเลยต่อมาที่ลำคอ ผมอยู่ในสภาพที่ต้องเงยหน้าเชิดคางขึ้น มือใหญ่กุมเข้าที่คอผมเพียงแค่มือเดียวแต่ก็โอบรัดได้เกือบรอบคอ ส่วนกลางลำตัวของคนข้างหลังก็ไม่ได้หยุดยังคงรั้นจะเข้ามาสำรวจถ้ำให้ได้

“อ๊า จะทำอะไร”

มือหนาที่กำรอบคอผมเพิ่มแรงและกำลังมากขึ้นเรื่อย ๆ มันเริ่มแปลก ๆ แล้ว ผมเริ่มหายใจไม่ออกมือไม้เริ่มไม่อยู่เฉยทั้งที่พยายามผลักดันมือใหญ่ที่กำคอผมออกไปแต่ยิ่งพยามมันยิ่งรัดแน่นเหมือนงูเหลือมที่กำลังรัเหยื่อหรือว่าผมต้องตายจริง ๆ

“ได้เวลาไปดินแดนของเราแล้ว” เสียงแหบพร่ากระซิบต่ำลงมาที่กกหู สายตาของผมเริ่มหมองมัวมองอะไรไม่ชัด ผมหายใจไม่ออกและกำลังจะหมดลมหายใจ จู่ ๆ ภาพที่เห็นตรงหน้าก็มีเพียงสีดำเหมือนกับว่าผมกลายเป็นคนตาบอดสนิทแต่แล้วเสียงหนึ่งที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นฉุดผมขึ้นจากความคิดวกวน

“มนุษย์ที่โง่เขลาและอ่อนแอมักตกเป็นเหยื่อลวงของซาตาน”

เสียงนั่นค่อย ๆ ละลายกลืนหายไปกับความมืดพอ ๆ กันกับสติของผมที่ค่อย ๆ ดับลงตามเส้นเสียงนั้นที่ดับไป
.
.
.
“เฮือก!!” ผมสะดุ้งตื่นลืมตาโพรงขึ้นมา ทันทีที่ลืมตาได้ก็ปัดป่ายมือไปตามเนื้อตัวและหยุดที่ลำคอที่โคตรจะชุ่มเหงื่อ ผมหายใจหอบถี่มากเหมือนไปวิ่งกลางแดดมาทั้งวัน ต้องสงบใจตัวเองด้วยการนั่งเงียบให้สายตาปรับโฟกัสทั่วทั้งห้อง ห้องั้งห้องมันเงียบจนผมได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นระทึกอยู่ภายในอก

สภาพของห้องยังเหมือนเดิม เก่า โทรมและอนาถาเหมือนเดิมร้อนเหมือนเดิมด้วย สรุปแล้วเรื่องทั้งหมดเป็นผมเองที่ฝันไป ผมคงเผลอหลับไปตอนเอางูออกมาเลื้อยและฝันว่าตัวเองไม่ได้หลับแต่จะว่าก็ว่าเถอะ แม่งเป็นฝันที่สมจริงมากแถมประหลาดมากด้วย

“แม่งเอ๊ย เพ้อเจ้อฉิบหายตัวกู” ผมเหลือบไปมองโคลที่กำลังเลื้อยอยู่บนหัวเตียง เฮ้อ งูมันจะกลายเป็นซาตานจากดินแดนนรกได้ไง โคลของผมไม่มีวันร้ายกาจและหื่นกามแบบนั้นแน่นอน

“ช่างแม่ง ออกไปหาข้าวกินนอกหอดีกว่า ไป โคล เข้ากล่องครับลูก” ผมจัดการยกโคลขึ้นมาก่อนจับเข้าไปไว้ในกล่อง ปิดดล็อกให้แน่นหนาแล้วเอาเก็บไว้ที่ชั้นวางของก่อนจะหันหลังไปใส่รองเท้าเพื่อเตรียมตัวออกไปกินข้าวแกงหน้าหอร้านประจำแต่ยังไม่ทันได้ก้าวออกไปเปิดประตูเสียงทุ้มแหบต่ำที่คุ้นเคยก็ดังแว่วมาจากด้านหลังให้ต้องสะพรึงกลัวขนคอลุกซู่

“หึ แน่ใจเหรอว่าฝัน?”