ลวงรักจ้าวซาตาน : พรพระจันทร์

นิยายสั้นวาย ชาย-ชาย (YAOI) นิยายสั้นอิโรติค 18+ (Erotic) นิยายสั้นแนวแฟนตาซี (Fantasy)

บทที่ 2

ร่างสูงผละหน้าออกไปก่อนจะแลบลื้นสีแดงสดออกมาเลียริมฝีปากสวยทั้งที่สายตายังคงจับจ้องมาที่ผมอยู่ บอกตรง ๆ เลยนะว่า โคตรเซ็กซี่และผมก็คือตัวสั่นไปหมดแล้วเพิ่งรู้วันนี้แหละว่าหน้าคนเราเวลาเขินมันร้อนได้ขนาดนี้เลย ร้อนเหมือนหน้าจะแตกแล้ว

“ตะ แต่กูไม่ได้เต็มใจจูบ”  

“แต่เจ้าก็เคลิ้ม”

“มะ ไม่ใช่!” ฉิบหายเอ๊ย โคตรอยากกัดลิ้นตัวเองตาย ตอนนี้ผมโคตรเหมือนนางเอกละครจอมเล่นตัว ใครมาเห็นผมในสภาพนี้บอกเลยว่า ผมโคตรจะอาย จบ จบแล้ว ชื่อเสียงของพันหมื่น นิสิตปี2 แมน ๆ เถื่อน ๆ ลุคสุดแบดบอยสาวรักสาวหลง จบกัน พันหมื่นคนแมนตอนนี้กลายเป็นสาวน้อยคอนรักไปแล้ว สมเพชฉิบหาย

“ว่าแต่ตอนนี้กี่โมงแล้ววะ กูรู้สึกว่าเวลาเดินโคตรช้าเลย”

“สนใจทำไมเวลา สนใจเรื่องของเราดีกว่า” ตาคม ๆ ยังไม่ได้ละจากผมไปไหนไม่แปลกนะที่มันจะมองผมแต่ผมแปลกกับตัวเองมากกว่าว่าหวั่นไหวทำไม ทั้งชีวิตที่ผ่านมาผมคบและจีบแต่ผู้หญิงไม่เคยมองผู้ชายเลยสักคนแต่กับไอ้นี่ทำไมผมเป็นแบบนี้ ทำไมผมถึงรู้สึกว่าแตกต่าง

“ทำไมต้องกู” ผมตัดสินใจถาม

“ความลับ”

“ถ้าไม่บอก กูก็ไม่ไปไหน”

“ก็ได้ เพราะคำขอของเจ้า เจ้ามักขอพรในทุกวันเกิดเสมอว่าอยากตาย อยากตายเพื่อไปอยู่กับใครสักคน ข้าก็ไม่รู้ว่าทำไมข้าถึงได้ยินสิ่งที่เจ้าขอมันอาจเป็นเพราะเจ้าขอความตาย ข้าฟังคำขอของเจ้ามาตลอดและตามดูชีวิตเจ้ามาตลอด มนุษย์แบบไหนกันนะที่ขอความตายเพื่อไปอยู่กับใครสักคน เจ้าสิ้นหวังอะไรกันนะถึงได้อยากทิ้งโลกมนุษย์นี้ไป ทำไมถึงเลือกไปอยู่กับใครสักคนหลังความตาย ทำไมไม่เลือกอยู่กับมนุษย์รอบข้างเจ้าเช่นมนุษย์ทั่วไปและข้าก็ได้รู้ว่าชีวิตเจ้าไม่มีใครเลย ไม่มีที่พึ่งพา ถูกทำร้ายทั้งร่างกายและความรู้สึกต้องผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำอีกจนไม่อยากบากหน้าอยู่ต่อ จะตายเองก็ตายไม่ได้จะอยู่ต่อไปก็ฝืนใจ ชีวิตที่น่าเบื่อของเจ้าไม่มีอะไรเลย ไม่มีแม้แต่ที่ให้กลับไปหากตายก็ไม่มีใครมาเยี่ยมเยือน เจ้าไม่มีอะไรหลงเหลือเลยในโลกมนุษย์นี้”

“…”

ผมได้แต่เงียบและก้มหน้าไว้ ถ้าเงยขึ้นมาสบตาผมอาจจะร้องไห้ออกมาก็ได้และผมไม่อยากร้องไห้อีกแล้ว

 

“ข้าตามดูเจ้ามานาน ตามดูก่อนที่เจ้าจะขอพรอีกไม่ว่ากี่ชาติชีวิตเจ้าก็น่าสมเพชจนอดตามมาดูไม่ได้” น่าสมเพช คำนี้อีกแล้วเหรอไม่ว่าจะมนุษย์หรือซาตานหรือตัวอะไรก็คิดแบบเดียวกันสินะ

“และไม่รู้ว่ามันเริ่มขึ้นเมื่อไหร่ที่ความสมเพชเปลี่ยนเป็นความสงสาร ข้าไม่เคยรู้สึกอะไรกับใครซาตานย่อมไม่รู้สึกเห็นใจหรือสงสาร ซาตานคือจ้าวแห่งหายนะและความตายแต่เจ้ากลับทำให้ข้าสงสารและไม่รู้ว่าเมื่อไหร่กันที่ความสงสารเปลี่ยนเป็นความชอบและเปลี่ยนเป็นความรัก”

‘ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก หัวใจเวรเต้นแรงทำไม’

“คำขอของเจ้าเป็นจริงแล้ว หากจะถามว่าทำไมถึงเป็นจริงเอาป่านนี้นั้นเพราะเจ้าได้ผ่านบททดสอบของข้าและเจ้าคู่ควร เจ้าจะสุขสบาย นรกที่เจ้าคิดไม่ใช่นรกที่ข้าอยู่ เจ้าจะไม่เจ็บปวดอีกตลอดกาล”

ร่างสูงว่าก่อนจะยกมือขึ้นมาวางแปะไว้ที่หัวของผมและลูบไล้ไปมา สัมผัสที่หยาบกร้านแต่นุ่มนวลรอยยิ้มอ่อนโยนนุ่มลึกที่ผมไม่เคยได้รับจากใคร วันนี้ผมได้รับแล้วผมได้รับรอยยิ้มที่อ่อนโยนจากราชาซาตาน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าซาตานจะอ่อนโยนขนาดนี้ มีแวบนึงในหัวเหมือนกันที่บอกผมว่า เขาแสแสร้ง แต่เมื่อมองเข้าไปในดวงตาที่ไม่มีแววตาของคนตรงหน้า มันกลับทำให้ผมมั่นใจว่า เขาไม่ได้แสแสร้ง แทบทุกส่วนของร่างกายโกหกและบิดเบือนได้แต่มีเพียงดวงตาที่ไม่สามารถโกหกใครได้