วางแผนออกบวช

เรื่องสั้นๆ สอนใจ ให้แง่คิด

อาจารย์เซนอู๋เชียง เดินทางจาริกธรรมไปทั่วสารทิศ

วันหนึ่งระหว่างการเดินทางเกิดกระหายน้ำขึ้นมา จึงได้มองหาแหล่งน้ำ

เมื่อพบเข้า ก็ปรากฏว่ามีชายหนุ่มผู้หนึ่ง กำลังทำหน้าที่ควบคุมระหัดวิดน้ำอยู่ในบริเวณนั้น

อาจารย์เซนอู๋เชียง จึงเอ่ยปากขอน้ำดื่ม

ชายหนุ่มผู้นั้น เมื่อพบเห็นอาจารย์เซน ก็ใช้สายตามองพร้อมทั้งเอยปากว่า

“อาจารย์เซน หากวันหนึ่งข้าละทางโลกก็จะออกบวชเช่นกัน แต่เมื่อถึงวันนั้น ข้าจะเสาะหาที่เร้นกาย ตั้งใจนั่งสมาธิศึกษาธรรม ไม่มีทางออกเดินทางเร่ร่อนไปเรื่อย เหมือนท่านในตอนนี้”

อาจารย์เซน จึงถามชายหนุ่มผู้นั้นกลับไปว่า

แล้วเมื่อใดกันเล่าที่เจ้าจะละทางโลกได้”

ชายหนุ่มตอบว่า

“นับคนรุ่นเดียวกัน มีเพียงข้าที่ทราบหลักการทำงานของระหัดวิดน้ำได้อย่างทะลุปรุโปร่ง จึงทำหน้าที่เป็นผู้ควบคุมการจ่ายน้ำคนเดียวของหมู่บ้าน
หากวันใดวันหนึ่ง ปรากฎผู้มารับช่วงต่อหน้าที่นี้แทนข้า ถึงตอนนี้ข้าก็จะหมดภาระและสามารถออกบวชได้”

อาจารย์เซน ยังคงถามต่อไปว่า

“เจ้าบอกว่าเจ้าแม่นในหลักการของระหัดวิดน้ำที่สุด อย่างนั้นเราถามเจ้า หากระหัดวิดน้ำจมลงไปในน้ำทั้งหมด หรือไม่ก็ไม่กระทบถูกน้ำเลยแม้แต่ส่วนเดียว จะเกิดอะไรขึ้น?”

ชายหนุ่มตอบโดยไม่ต้องคิดว่า

“การทำงานของระหัดวิดน้ำ ย่อมต้องให้ครึ่งหนึ่งอยู่ในน้ำ ครึ่งหนึ่งอยู่เหนือน้ำ

หากจมลงไปในน้ำทั้งหมด นอกจากจะไม่สามารถหมุนได้แล้ว ยังจะหักพังไหลไปตามน้ำ

ในทางกลับกัน หากระหัดวิดน้ำไม่มีส่วนใดจมในน้ำเลย ก็ไม่สามารถวิดน้ำขึ้นมาได้”

เมื่อชายหนุ่มกล่าวจบ อาจารย์เซนจึงบอกว่า

“ความสัมพันธ์ของระหัดกับสายน้ำ ก็เหมือนความสัมพันธ์ของมนุษย์กับโลก

หากคนผู้หนึ่งคลุกคลีจมจ่อมอยู่ในโลกิยะ อย่างเต็มตัว

ย่อมถูกเกลียวคลื่นแห่งโลกีย์ พัดพาไปอย่างง่ายดาย

แต่ในทางกลับกันข้าม ชีวิตที่ขาวสะอาด

ปราศจากการข้องแวะกับเรื่องราวความเป็นไปทางโลก ก็คล้ายดังไร้ราก”

“เพราะ…

เมื่อไม่รู้จัก ไม่เข้าใจ ว่าทางโลกเป็นอย่างไร

ก็ยากที่จะหลุดพ้นจากความทุกข์ หรือกิเลสตัณหาได้”