วันสุดท้ายของชีวิต

เรื่องสั้นๆ สอนใจ ให้แง่คิด

ตามคำโบราณว่า คนเราไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา หญิงสาวผู้ไปทำงานไกลบ้าน เธอมุ่งมั่นดิ้นรนกับการเติบโตของตัวเอง ทำงานหนักเพื่อหวังจะสร้างฐานะ และความมั่นคงในชีวิต ในขณะที่เธอลืมไปว่าเธอยิ่งโตขึ้น พ่อแม่ก็แก่ขึ่นเช่นกัน

การจดจ่ออยู่กับเป้าหมายของเธอ ทำให้เธอไม่มีเวลากลับไปเยี่ยมบ้าน สองตายายยังคงเฝ้ารอทุก ๆ เทศกาล ปีใหม่ สงกรานต์ ก็ไม่ได้เห็นหน้า มีบ้างก็เพียงแค่โทรศัพท์มานาน ๆ ครั้ง

….

จนวันหนึ่งเธอได้รับโทรศัพท์จากญาติ

“พ่อกับแม่เธอเสียแล้วนะ ถูกรถชนที่หน้าตลาดเมื่อเช้า”

เธอร้องไห้ฟูมฟายเหมือนคนเสียสติ แล้วคำถามที่ผุดขึ้นมาคือ

“ฉันมัวทำอะไรอยู่”

…..

เราไม่รู้หรอกว่าเมื่อไหร่จะเป็นวันสุดท้ายของชีวิต

ทำดีกับคนที่คุณรักในขณะที่ยังมีโอกาส อย่ามัวแต่ยุ่งกับการเติบโตของตัวเอง จนลืมไปว่ายังมีครอบครัวรอคุณกลับไป