เชียงใหม่ – เขียนไข – เค้กส้ม : ไม่เด่น

นิยายสั้นวาย ชาย-ชาย (YAOI)

‘’ใครให้มึงไปไม่ทราบ’’  ไม่พูดเปล่าแต่ยังกระชากตัวผมให้กลับมาประจันหน้า เย็นไว้กิตติกวิน เย็นไว้

‘’แพรใสแฟนคุณ แล้วไงครับ’’ สมบัติผู้ดีต้องงัดขึ้นมาครับ การเจรจาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนนุ่มจะลดความร้อนในจิตใจได้เปรียบเสมือนน้ำเย็นราดไฟ

‘’มึงยุ่งไรกับแฟนกู อย่าคิดว่ากูไม่เห็นนะ’’ผมยืนนึกย้อนทุกช่วงเวลาในวันนี้ นึกออกละครับ

‘’ช่วยยกหนังสือ’’  ผมตอบไปตามความจริง ด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนิ่มบวกกับใบหน้าที่แสนจริงใจ แต่ดูพี่แกจะไม่ปลื้ม

‘’กวนตีนนักนะมึง’’

ความคิดผมในสมอง อุทานดังๆ ว่า ช่วยยกหนังสือเป็นเหตุสังเกตได้ ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตั้งตัวก็โดนชกเข้าที่แก้มซ้าย หมัดอย่างกะมดต่อยแรงแมวมาก มันเตรียมจะจัดอีกหมัด ผมเลยสวนกลับจากนั้นก็ผลัดกันต่อย ผลัดกันถีบจนพวกไอ้เจี๊ยบ(พึ่ง)มาเห็น อูยย กว่าจะมา ผมนี่แทบหมอบเลย

‘’เห้ย พวกมึงทำไรกันอะ อ้าวไอ้ภาพ ไปนั่งทำอะไรตรงนั้น’’ ใจผมอยากตอบไปดังๆ มากกว่า “เล่นขายของมั้งไอ้วรนุช” พวกมันสลายตัวกันทันที ส่วนผมกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่หน้าห้องน้ำ โดนคุณป้าเอ็ดแน่ๆเลย

‘’เห้ยมึง เป็นไงบ้าง’’ ไอ้เจลวิ่งมาดูอาการท่าทางดูเป็นห่วงจัง หน้าที่ดูเป็นห่วงอย่าจริงจังทำให้ผมซึ้ง

‘’โอเค ไกลหัวใจไม่ตายเพื่อน’’ ไอ้สึด ผมขอถอนคำพูด

‘’ลุกไหวนะมึง’’ คราวนี้เป็นเสียงถามของหำน้อย

‘’ไหวๆ’’ ผมค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นมายืนโดยมีเพื่อนเจี๊ยบ-เจลช่วยไม่ห่าง

 ‘’เออกูว่าจะเตือนมึงอยู่แล้วเชียวเรื่องแพรใส’’ รู้สึกว่ามันจะไม่เช้านะ …สายไปไง!!!!

‘’กูว่ามึงเตือนไม่ทันแล้วล่ะ’’ ไอ้เจี๊ยบพูดด้วยสีหน้าที่กลั้นขำ จากนั้นผมและพวกมันยืนขำ เห้อเหนื่อยใจจริงๆ

‘’แพรใส เขาทำไมวะ’’

‘’ก็ชอบส่งสายตายิ้มหวานใส่คนอื่นๆ ไปทั่วและคนที่โดนแฟนแพรกระทืบ ก็คือคนที่แพรใสยิ้มให้แหละ มึงไม่ใช่คนแรกเว้ยอย่าตกใจไปๆ’’ โอเคกุควรโล่งใจใช่ไหม  อูยยย…พอนึกถึงที่โดนก็เจ็บแก้มหรือวันนี้มันอาจจะไม่ได้ดีอย่างที่คิด